नकोस बोलू शब्दांनी तू..

नजरेत वाचते मी
तुझ्या मनीची भावना
नकोस बोलू शब्दांनी तू
तुझी हळवी ती संवेदना

तुझा चेहराही बोलतो
सांगतो अंतरीच्या खुणा
नकोस बोलू शब्दांनी तू
तुझी हळवी ती संवेदना

अधीर स्पर्शातूनी पाहिले
मनावर उठलेल्या व्रणा
नकोस बोलू शब्दांनी तू
तुझी हळवी ती संवेदना
.
.
बघ डोळ्यानीच माझ्या
गोंजारते तुझी भावना
नकोस बोलू शब्दांनी तू
तुझी हळवी ती संवेदना

चेहर्‍यास चेहर्‍याचा आरसा
टिपतो सार्‍या खाणाखुणा
नकोस बोलू शब्दांनी तू
तुझी हळवी ती संवेदना

स्पर्शाचीच फुंकर मारते
हळुवार झाकिते तुझ्या व्रणा
नकोस बोलू शब्दांनी तू
तुझी हळवी ती संवेदना
.
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

जन्नत की सैर..

काश्मिर फिरून आले..
पावला पावला वर एकच..!
काश्मिर वर एक कविता..
म्हणे तू करून टाकच..!
.
ते सौंदर्य अस्मानीचे..
स्वर्ग खरोखर-आली प्रचिती..
आस्वाद घ्यायचा निव्वळ
अशीच निसर्गाची कला-कृती

जे अनुभवले.. नजरेने.. ते सारे
कलेन्डर मधेच पाहिले होते..
याचि देही याचि डोळा पहावे
असे खरच पहायचे राहिले होते

इंद्रधनुष्यातही मावणार नाहीत
इतक्या रंगाची भवताली उधळण
त्यावर कडी .. फुलांचा बहर
रंगात रंगांची पखरण

आपल्या हातात हात गुंफून
तिथे चालते खळाळते पाणी..
शुभ्र फेसाळते.. झरझर निर्झर
तुषार उडवती मनाच्या अंगणी

नजर अडविती पर्वत रांगा..
शुभ्र हिम-शिरपेच त्यांच्या डोई
शांत पहुडले दाही दिशांना
ढगांची ओढूनी मस्त दुलई

सूर्य किरण त्यावरी नाचरे
टाकती सोनेरी नेत्र कटाक्ष
स्वयें जणु मी ब्रह्म पाहिले
माझ्या मनास पटली साक्ष

गार बर्फ़.. मी त्यावरी चालते..
की चंद्रावर टाकले पाऊल
स्वर्ग स्वर्ग तो हाच नक्की..
पुन्हा पुन्हा लागते चाहूल

सोनमर्ग.. गुलमर्ग.. पहेलगाम
दृश्य इंद्र्यि जणु तृप्त शांत झाली
दाल लेक वर हाऊसबोट-शिकारे..
मने जणु त्यावर तरंगूनी आली

डोळ्यांच्या इवल्याशा खाचात दोन
मावू म्हणता सारे मावत नाही..
शब्दात बांधायचा मग का हा हट्ट
काय करावे.. पण रहावत नाही...!!

अपूरे सारे.. शब्दांनाही मर्यादा,
सौंदर्य वाचून समजायचे नसते
अमर्याद विखुरलेले ते सौंदर्य
स्वत:च अनुभवायचे असते..!

:सौ. अनुराधा म्हापणकर.

बिसलेरी..

उन्हाळा मी म्हणतो..
आम्ही तापतो.. तहानतो.. तळमळतो..
मग एसीची काळी काच सरकवतो..
एका दुकानासमोर नोटा भिरकवतो..
बिसलेरीच्या बाटल्यावर बाटल्या रिचवतो..
आम्हाला त्यावर लिम्का लेमोनेडही लागतो..
.
तेव्हाच..
तहानला एक जीव रस्त्यावरही असतो..
सार्वजनिक नळाला तो झोंबताना दिसतो..
ओंजळ हातांची करून पाणी घटाघटा पितो..
.
तो जीव मग शांत .. तृप्त...
मिजास खोर आम्ही खरच...!
.
आमची तहान कध्धी भागतच नाही...!!
:
:
: सौ. अनुराधा म्हापणकर

फुले पाने चंद्र चांदण्या...

फुले पाने चंद्र चांदण्या
समुद्र नद्या झरे वारे..
माझ्या कवितेच्या विश्वात
एकदा तरी डोकवून जा रे..!

माझ्या शब्दांशी का बरं
जुळत नाही तुमची सोयरीक
का कधी त्यांच्याकडूनच
घडली आहे अक्षम्य आगळीक

तुम्हाला सोबतीला घेऊन
कविता सर्वांच्या कशा खास
तुमच्या विना माझे शब्द
कसे निरस.. आणि भकास

तुमची वाट पाहून मग मी
माणसा माणसांतच कविता पहाते
जीवन सारच सारे जमवून
कवितेतून माझ्या वहाते

तरीही
आजही माझी कविता बिच्चारी
तुमची वाट पहात आहे
कधीतरी तुम्ही येणार..
वेड्या आशेवर रहात आहे


सौ. अनुराधा म्हापणकर

डायरीच्या पानावर माझी आत्मकथा उरून गेली..

वर्षं संपलं .. तशी डायरीही संपली..
थर्टी फ़र्स्ट नाइट ला हलकेच तिला मिटली..

अशा कित्येक डायर्‍या.. आणि कित्येक वर्षं सरली..
त्या सरल्या फाटक्या पानांवर सरसर नजर फिरली..

मी तर कदाचित आत्म चरित्रच लिहिले होते..
नेहमी एकाच चष्म्यातून जगाकडे पाहिले होते..

आजवर मी कध्धी कध्धीच चुकले नव्हते..
माझ्या तत्वांना कध्धीच मी विकले नव्हते..

सार्‍यांनीच माझ्यावर केलेला अन्याय होता..
मी मात्र प्रत्येक वेळेस केला तो न्याय होता..

यश मिळाले जे त्यावर माझा अधिकार होता..
अपयश जे वाट्याला आले तो दैवाचा वार होता..

खूप दु:ख केवळ माझ्याच पदरात आले
सुख फारच थोडे हुलकावणी देऊन गेले..

कष्ट.. संघर्ष करून मी जरा कुठे स्थिरावले..
जगायला तेव्हा कुठे मी थोडी थोडी सरावले..

अस्सा गेला एकेक दिवस- महिने..वर्षं सरून गेली..
डायरीच्या पानावर माझी आत्मकथा उरून गेली..


:सौ. अनुराधा म्हापणकर.

पुन्हा डायरी..

डायरी लिहिली .. माझी मीच वाचली..
नको ती आठवण.. पुन्हा डोळ्यात साचली..

नको ते मला अस तीचं रोज रोज दिसणं
भुतकाळाच ते माझ्या वर्तमानात असणं

सारखं सारख दिसून.. ते मला असं खिजवणं
भरत आलेल्या जखमेला तिचं रोज ते खाजवणं

फाडून टाकलं मग एकेक पान टरा टरा..
केराच्या टोपलीत फेकून दिलं भरा भरा..

आता नाही ना पुन्हा मला ती त्रास देणार..?
आजच्या क्षणाना.. सरलेल्या क्षणांचा भास देणार?

पण मनातले आठव.. त्याला कसे बरं पुसावे..
डोळे केलेत ना बंद.. तरी स्पष्ट सारे का दिसावे..

डायरी फाडली खरं मी
पण मनातली पाने काही फाटत नाहीत..
दिवस.. वारच काय.. वेळ सुद्धा आठवतेय..
मनातली ही डायरी, मिटू म्हटलं तरी मिटत नाही..

:सौ. अनुराधा म्हापणकर

कविता मला स्फुरलीच नाही

.
कुठलीही संवेदना का
माझ्यापाशी उरलीच नाही
कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही

शब्द होते साचलेले
पण काव्यपंक्ती मुरलीच नाही
कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही

आतुर माझी लेखणी फार
शाई त्यातुनी परी झरलीच नाही
कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही

मनास उधाण जणु आलेले
पोकळी त्याची परी भरलीच नाही
कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही
.
.
मूक शब्दांचे ते वाहत जाणे
काठावर बसोनी मी पाहते
दुखरी एक वेदना मनाची
अव्यक्तच बापडी राहते..

ठसठसते ती जखम बिचारी
खपली त्यावरी धरलीच नाही
खरच..!!.. कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही
:
:
सौ. अनुराधा म्हापणकर

आई आहेस तू.. पण...

आई आहेस तू..
पण किती ग ओळखतेस.. कुशीतून निपजलेल्या मुलाला
नऊ महिने पोटात वाढवलसं त्या आपल्या बाळाला
तो.. त्याचा स्वभाव.. त्याच्या मूड.. त्याची आवड निवड..
वेळेवर न मिळालेल्या नाश्त्यासाठी त्याने केलेली ओरड
त्याच्या बर्‍या वाईट सवयी.. त्याची गादी त्याची उशी..
तव्यावरची गरम पोळी.. त्याच्या विटमिनची गोळी
दिवसभर नुसती राब राब राबतेस..
शब्द त्याचा पडू नये म्हणून हवेतच झेलतेस..
.
.
पण काय ग..
घरातून बाहेर पडल्यावर... तो काय काय करतो..
कुठे कुठे जातो आणि कोणा कोणाला भेटतो..
लोकलच्या दाराला म्हणे हल्ली तो लटकतो..
लेडिज डब्याकडे पहात एक शिट्टी सुद्धा वाजवतो..
कॉलेजात गेल्यावर लेक्चर सारी बंक करतो..
बाहेरच्या पानवाल्याकडे झुरके म्हणे ओढतो..
एम एम एस आणि सिडीज ची अदला बदल करतो..
रोज नव्या "आयटम" ला घेऊन जुहु बीच फिरतो..
.
.
घरी येतो सातच्या आत.. तू मागे पुढे करतेस..
कित्ती दमला बाळ माझा.. म्हणून घाम सुद्धा पुसतेस..
साजूक तुपातल्या शिर्‍याची बशी समोर धरतेस..
काय करू रे जेवण? म्हणून पुन्हा पुन्हा विचारतेस
.
.
कधी विचार ना ग अधून मधून...काय शिकवलं रे आज कॉलेजमधे...
आठवतंय... न चुकता विचारायचीस तू.. जेव्हा जायचा तो शाळेमधे..!!
.
.
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

ओंजळीतलं आयुष्य..?

एका ओंजळीत आयुष्य घेऊन जगते मी
आणि ओंजळीतून थेंब थेंब गळून जावा
तसं आयुष्यही निसटून जातं क्षणा क्षणाने
किती काही करायचं राहिलय..
आणि कुणास ठाऊक.. अजून किती जगायचं राहिलय..
कसं नेणार तडीस मी - जे मनात कुठेसं योजलय..
किती जगणार मी - विधात्याने तरी अद्याप कुठे मोजलय..
कमी पडतय मला ओंजळीतलं आयुष्य जगायला
रात्रंदिवस असे का माझे भुर्रकन लागले उडायला

ओंजळ कित्ती घट्ट केली
मी मूठही वळून पाहिली
कित्येक दिवसरात्रींची
मग धार होऊन वाहिली

येणारा प्रत्येक दिवस म्हणून आता नव्यानं जगायचं ठरवलय
ओंजळीतून वाहून जाणारा काळ पदरात सांभाळायचं ठरवलय

किती दिवस - आणखी किती वर्षं.. प्रश्न नाही विचारायचा..
असूदेत कितीही.. तमा कशाला..
आता येणारा क्षणन क्षण अगदी कणा-कणाने वेचायचा..
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

पिंजर्‍याची मला सवय झाली..

.
.
एक मोकळा श्वास घ्यावा
तर कितिक बंधने भोवताली
का आता मलाच माझ्या
पिंजर्‍याची सवय झाली....

जरा कुठे तोडू म्हटलं तर
पायातली बेडी तुटत नाही
हं.. पैजण म्हणतात खरं तिला
पण पाऊल जड.. उचलत नाही..

खिडकी बाहेर डोकावून कधी
मंद झुळुक घेते अंगावर
कधी झेलते तुषार थेंबांचे
निस्तेज फिक्या गालावर..

ते करतानाही मनावर माझ्या
मोरपीस आता फिरते कुठे
मरून गेलेल्या संवेदनाना
हौस मौज तरी उरते कुठे....?

सवयीनेच सारे लादले आहे
दोष कोणाचाच मी मानत नाही
की निरिच्छ मनालाही काही असेल हवं
जे माझं मीच जाणत नाही..??
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

नवरी..

भरला चुडा.. हातात
हिरवा कंच काचेचा
रंगलेला नक्षीदार
हात माझा मेंदीचा

पिवळे रेशमी वधुवस्त्र
पिवळे तेज हळदीचे
पैजण छुनछुन पायी
जोडवे नाजुक चांदीचे

मुंडावळ्या मोगरीच्या
गजरा कुंद सायलीचा
हाती अधीर पुष्पहार
गुलाबी टपोर्‍या कळीचा

आंतरपाटाचे वस्त्र मधे
पलिकडे विश्व खुणावणारे
नजरेत ओसंडतो विश्वास
दोन डोळे ते बोलावणारे

पडे अक्षतांचा पाऊस
"शुभ मंगल सावधान"..
भरली लग्न घटिका
विसरले देह भान

आंतरपाट दूर होतो
वरमाला मी घालते
हाती हात देऊनी
नव-वधु मी लाजते

हाती हळकुंड, ती सप्तपदी
मंगळसुत्राचा पहिला स्पर्श
झेलते मी नजरेनीच ते
अवखळ तुझे नेत्र-कटाक्ष

नव्या कोर्‍या शालूचा
कसा नवा कोरा वास
पेटवलेल्या होमाचा
आगळा वेगळा सुवास

आज एक नवा जन्म..
नवा अध्याय.. नवे जीवन..
सौभाग्याचे दान लाभले
सुखाने उमलूदे सहजीवन
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

एकदा चेंज म्हणूनच असेही कधी करुन पहा..

एकदा चेंज म्हणूनच असेही कधी करुन पहा
रोजच्यापेक्षा वेगळे एक जीवन कधी जगून पहा

स्वत:च्या प्रेमात तर नेहमीच असता..
एकदा दुसर्‍यावरही प्रेम करून पहा
स्वत:च्या भावनेला कुरवाळने रोजचे
दुसर्‍याच्या मनीचेही कधी जाणून पहा

स्वत:च्या मर्जीला सारखेच केलेत खरे
दुसर्‍याची मर्जीही कधी राखून पहा
दु:खभार स्वत:चे नित्य मिरवता खांद्यावर
पर दु:खाचीही झोळीही कधी उचलून पहा

स्वत:च्या अपेक्षांचे ओझे लादलेत सगळ्यांवर
दुसर्‍याच्या अपेक्षानाही कधी पूर्ण करून पहा
भांडत वाद घातलात तत्वासाठी स्वत:च्या
दुसर्‍याच्या तत्वाचीही कधी कदर करून पहा
.
.
त्या दिवसाच्या संध्याकाळी खरंच खूप बरे वाटेल
सारी नाती... सार्‍यांचे प्रेम अचानक सारे खरे वाटेल

आजवर पुकारलेले सारे वाद उगाच केलेले बंड वाटेल
आजवर जपलेली सारी तत्वं अचानक एक थोतांड वाटेल

न सांगताच सार्‍या अपेक्षांना पूर्णत्व आलेलं असेल
न वाटताच तुमचं सारं दु:ख हलकं झालेलं भासेल

आयुष्यातला हा एकच दिवस.. खूप काही देऊन जाईल
जाताना कदाचित बरेचसे.. भ्रमाचे भोपळे फोडून जाईल
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

एकदाचं अगदी रितं रितं ह्यायचय..

.
मलाही सारं काही बोलून टाकायचंय
मनाचे बंध सोडून
एकदाचं अगदी रितं रितं ह्यायचय..

माझ्यापाशी येऊन
तूही होतोस ना पूर्ण रिकामा..
उद्या पुन्हा भरण्यासाठी
रिता करतोस ना तुझा अंतरात्मा..

तसंच कधी तरी मलाही होऊदे ना मोकळं
सांगू दे ना मलाही अगदी सगळं सगळं..

एकदाच फक्त करते रे
मनाचा गाभारा रिता
ऐकशील का रे सारं
तू काही न बोलता..?

माझ्या भावना वेड्या.. तुझ्यापर्यंत पोचतील न पोचतील..
माझे शब्द हळवे सारे.. तुला कळतील न कळतील..
तरीही एकदा मला बोलू दे..
आयुष्यभरासाठी पुढच्या..
आयुष्यभराचं साचलेलं..
एकदाच फक्त वाहू दे..

.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

माझंच काही चुकतंय का..

वेड्यासारखी हल्ली कुठेही मी कविता करत असते
मुलं खेळण्यात रमावी तशी शब्दांशी खेळत बसते

किचनमधे तडतडून जेव्हा डाळीला देते फोडणी
आह..! कशी उस्फूर्त! शब्दांची जुळून येते मांडणी

मंडईत.. मैफ़िलीत.. गर्दीतही मी गुंग स्वत:त
गर्दीचे शब्द माझ्या मनापर्यंत कुठे पोचतात

आसपासच्या सार्‍यांनीच वेड्यात मला काढलंय
म्हणे हीचं खूळ आजकाल जास्तच जरा वाढलंय

कोणी मेल्यावरसुद्धा हल्ली काव्य हीला स्फूरतं
कविता करुन का कधी पोट कोणाचं भरतं ..?

माझंच काही चुकतंय का.. कधी कधी मला वाटतं
तरी पुन्हा पुन्हा मन माझं शब्दातच गुंतून राहतं..

माझ्या शब्दांची महती सांगायला शब्द मला स्फूरत नाही
खरं सांगायचं तर बोलायला शब्दच माझ्याकडे उरत नाही

कसे समजावू- चार दिवस कदाचित ऑक्सिजनशिवायही राहीन
पण कवितेला सोडुन माझ्या - एका निष्प्राण देहाला मी वाहीन

जाऊदे- माहितेय मला-
कविता करणार्‍याला व्यवहारी जगात किमंत उरत नाही
तुम्ही कितीही म्हणा हो.. "वा वा.. अप्रतिम.."
कारण रसिकहो.. नुसतं म्हणायला खरच पैसे पडत नाही
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

रूप-गर्विता

ती :
मी कुरुप आहे रे वेड्या
माझ्या मधाळ आवाजावर जाऊ नको
माझे शब्द करतात घायाळ पण
त्यात रुपाला माझ्या पाहू नको

ऐकायला वाटते छान खरंय
श्रवणीय आहे मी थोडी
पाहशील मला प्रत्यक्षात
तेव्हा सरून जाईल ही गोडी

सामोरा येशील कधी काळी
शोधशील एखादी पळवाट
म्हणशील हाय का पडली
हिची नि माझी इ-गाठ
.
.
तो :
वेडी आहेस ग खूप
भोळी भाबडी.. निरागस
तुझं रुप पाहिलं ग शब्दात
तेच आहे फार लोभस

तू कशी काळी की सावळी
की नाकी डोळा विरुप
माझ्यासाठी तू रूप गर्विता
सौंदर्याचे मूर्त रुप

रुप रंग गौण मला
मी भाळलो तुझ्य शब्दावर
शब्दातून जे व्यक्त होतं
त्या नितांत सुंदर मनावर
.
तरीही विचारायचं खरतर
एक गेलंच आहे की राहून
समोर गच्चीत मी पांढर्‍या शर्टात
तूही घे ना एकदा मला पाहून..!!
.
.
.
:कल्पना विलास
सौ. अनुराधा म्हापणकर

वटपौर्णिमा..

या वर्षीही मी वटपौर्णिमा करणार आहे
दरवर्षीप्रमाणे उपवाससुद्धा धरणार आहे
वडाला नित्यासारखे फेरेही घालणार आहे
जन्मोजन्मी तुलाच देवाकडे मागणार आहे
.
पण यंदा देवाला काही अट घालणार आहे
अट घालूनच मग मी वट पूजणार आहे

नाही रे तसं नाही .. तू नाही झालेलास मला वर्ज्य
थोडा हवाय बदल फक्त म्हणून करणार आहे अर्ज

सांगेन -येणारे सारे जन्म मला, तुझा नवरा होता यावे
आणि बायको म्हणून किनई तुझे, माझ्याशी लग्न ह्वावे

तुला मग माझी नवरेशाही मस्त दाखवीन म्हणते
या जन्मीचा सारा हिशोब चोख चुकता करीन म्हणते

वट पूजशील ना जेव्हा तू.. माझा शब्द तुला स्मरेल
बायको होणं सोप्पं नसतं बरं ..तुला तेव्हाच ते कळेल..!
.
.
टिपिकल बायको..!
सौ. अनुराधा म्हापणकर

पेपरवेट...

समोरच्या फडफडणार्‍या कागदावर एक हात
पेपरवेट सारखा ठेवून बसलीय मी कधीची
ना पेनातून सरसरून शाई झरु पहाते
ना कागदावर ती शब्दांची रांगोळी नेहमीची

बाहेर पडताना येताहेत
शब्द असंख्य कोलमडलेले
एकेका शब्दाला उभे करत
कसे बसे मी सावरलेले

का आज अशी शब्दांची वेल माझ्या
हिरमुसलेली .. उदास आहे...
क्षणिक म्हणावे हे सारे की
चिर:कालिन हा र्‍हास आहे..?

समोरच्या कागदाची
ती असहाय्य फडफड
आणि माझ्या निरिच्छ मनाची
ती केविलवाणी तडफड....!!
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर .

विसरशील का..??

माझेच शब्द कानात घुटमळताहेत.. माहितेय मला..
त्या लडीवाळ शब्दांना अबोल करशील का..

मी समोर नकोशी झालीये तुला.. पण
डोळ्यासमोर मात्र तुझ्या.. माझाच चेहरा अहोरात्र
ती प्रतिमा कायमची पुसशील का

माझा स्पर्श टाळशील रे.. पण
मनाला मी स्पर्शून गेलेय तुझ्या...
तो स्पर्श पुरता परतवशील का

दूर जा म्हणतोस खरा.. पण
प्रत्येक श्वासात तुझ्या.. माझाच गंध आहे
उश्वासाबरोबर त्याला मुक्त करशील का..

मीच आहे रोमा रोमात.. अणु रेणुत
रक्तात .. नसा नसात भिनलेली.. पूर्ण अस्तित्वात...
माझे अस्तित्व तुझ्यापासून वेगळे करशील का

सारे सारे जमून जाईल.. पण..
विसरशील का? सांग.. मला तु विसरशील का..??
:
:
सौ. अनुराधा म्हापणकर

एक टिंब..

एक टिंब.. खरतर त्याहूनही छोटं माझं अस्तित्व..
पण शुद्ध हरपताना कळलं...
मी टिंब न्हवे.. बिंदू आहे..
आणि बिंदूही नव्हे.. केंद्र बिंदू आहे
सार्‍याच्या केंद्र स्थानी स्थित मी..
सभोवती सारे माझ्या.. फेर धरलेले
एका ठराविक अंतरा वरून .. त्यांनी मला घेरलेले
मलाच नव्हतं जाणवलं त्यांचं सभोवती असणं..
माझ्या परिघात मला त्यांचं दाही दिशांनी जपणं ..
.
भान हरपतानाच अशी भानावर आले जेव्हा
परिघ जवळ करत सारे एकत्र होते जमत
आपल्या केंद्र बिंदूला जपायला सारे होते धड़पडत..
कदाचित त्यांनाही तेव्हाच.. हा साक्षात्कार झाला आहे..
त्यांना टिंब वाटत असलेली मी.. त्यांचा केंद्र बिंदूच आहे..
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

फ़ॉर्वर्डेड एसएमएस नका पाठवू मला..

फ़ॉर्वर्डेड एसएमएस नका पाठवू मला..
नको ती इमेल्स सेँड टू ऑल केलेली
एखादी सुद्धा चालेल खुषालीची ओळ
पण माझ्याचसाठी असावी लिहिलेली

निमित्त कसलेही नसताना बोलायला
कधी करा फोन सहजच एका संध्याकाळी
कामासाठी फक्त नका आठवू मला
मिस्डकॉल तर नकोच कधीही आडवेळी

दोन ओळीचे सुद्धा चालेल पत्र
दोन दिवसांनी क्षेम- कुशल सांगणारे
स्पर्श ज्याला असतो आपल्या माणसाचा
त्या हळव्या भावना अलगद पाझरणारे

प्रेम करा थोडसंच.. चालेल..!
पण नाटकी नी बेगडी नको..
आतड्यातून करा माया..
इंटर नेटच्या जाळ्यातून नको..
:
:
सौ. अनुराधा म्हापणकर

बायपास

डबडबलेला घाम.. छातीतली धडधड
श्वासासाठी चालली दोन मिनिटांची धडपड

डोळे उघडले तेव्हा नाकात खुपसलेला प्राणवायु
आणि समोरच्या काचेवर लिहिलं होतं आय सी यु

काचेपलिकडून डोकावणारे अनेक धीर गंभीर डोळे
त्यातच दोन बायकोचेही पण त्या सर्वांपेक्षा वेगळे

डॉक्टर आणि नर्सेस सार्‍यांची उडालीये तारांबळ
बहुतेक मला जगवण्यासाठीच चाललीये ही धावपळ

मॅसीव होता झटका तरी आता स्टेबल आहे म्हणतात
कोण जाणे कशासाठी मग पळापळ एवढी करतात

एन्जोग्राफीत म्हणे सापडलेत तीन तीन ब्लॉक्स पक्के
परीक्षेत नाही जमले पण इथे सगळ्यात नव्वद टक्के

आता फक्त बायपास.. त्याशिवाय नाहीच उरला उपाय
जीवंत मला रहायचं असेल तर एवढा एकच आहे पर्याय

आज माझी बायपास.. बायकोला म्हटलं नको करून घेऊ त्रास
हां आलोच मी थोड्या वेळात, वाटेतल्या मृत्युला करून बायपास..!
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

मातीत पाय रोवून...

मातीत पाय रोवून
घट्ट उभी राहिले..
वाळुसारखी ती
सरसर निसटून गेली
मला दूरवर मागे ठेवून..
तरी अधांतरी
लटके पाय सावरत
मी पुन्हा स्वत:ला
उभी ठेवते घट्ट..
.
त्या मातीत कधी न कधी
उभी राहीनच मी पाय रोवून..
.
.
संस्काराचे बाळकडु
मुलाना पाजताना सुद्धा
निसटून जातात हातातुन..
माझी दोन पिल्लं
अशीच त्या वाळुसारखी..
अंधातरी लोंबकळणारे हात
आणि.. लटक्या संवेदना
दोन्ही सावरत..
मी उभी रहाते पुन्हा घट्ट..
.
माझीच माती ती...
कशी जाईल निसटून..!!!!
.
.
.
.
माती माय
सौ. अनुराधा म्हापणकर

जातोस ना.. जा...

जातोस ना.. जा...
अजिबात.. थांबु नकोस ..
जाताजाता साधा वळूनसुद्धा पाहू नकोस..
निरोपाचा अर्धा हातसुद्धा हलवू नकोस..
कसली अपेक्षा नाही..
आणि आता तर
कसली इच्छासुद्धा नाही..
.
आई होण्याची किंमत
मोजेन मी एकटीच..
एकांताला माझ्या आता
वाचा फोडू नकोस..
.
जातोस ना.. जा...
अजिबात थांबु नकोस..
.
.
तुझ्या आवडी निवडीसाठी
झिजत राहिले अखंड
स्वत:साठी जगेन उरलेले
हे स्वप्न तरी आता मोडु नकोस
.
जातोस ना.. जा...
अजिबात थांबु नकोस ..
.
.
जग तुझ्यावर हसेल..
कुपुत्र म्हणुन हिणवेल..
तरी डोळ्यांवरची झापडं
दूर सारु नकोस..
.
जातोस ना.. जा...
अजिबात थांबु नकोस ..
.
ऐक एकच शेवटचे..
पुन्हा त्रास नाही देणार
अशीच एके दिवशी मी
शेवटला श्वास घेणार..
कुडीतून सोडताना प्राण
तुला क्षमासुद्धा करणार
.
पण..
शपथ आहे तुला बाळा..
पाजलेल्या त्या दुधाची..
बेवारस राहुदे.. कलेवर माझे...
लोक लज्जेस्तवही मला
अग्नी द्यायला तू येऊ नकोस....
.
जातोस ना.. जा...
अजिबात थांबु नकोस ..
जाताना साधा वळूनसुद्धा पाहू नकोस..

.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

महिलादिनाची पोचपावती..

बाईपणाचे आज माझ्या - कौतुक तुमचे करणे नको
कर्तृत्वाचे आज माझ्या - वजन तुम्ही तोलणे नको
भरारीची आज माझ्या - झेप तुम्ही मोजणे नको
आजपुरतेच मला तुमचे डोक्यावर घेऊन नाचणे नको

नको आहे उदो उदो माझ्या स्त्री-आत्म् शक्तीचा..
नको आहे आरक्षणाचा- राखीव नियम सक्तीचा

बाईपण माझे - ते तुमचे मला जपणे नको
अबला सबला.. चिकटवलेली विशेषणे नको

उंच उत्तुंग भरारीला माझ्या बाईपणाची शिडी नको
अमर्याद कर्तृत्वाच्या पायात बाईपणाची बेडी नको

उमलुदे फुलुदे ..नैसर्गिकच- संकरित कलमी फुलणे नको
आज खुलताना मनभरुन.. एरवीचे मन मारुन ते कुढणे नको
आज मखरात सजताना.. रोजचे अडगळीतले सडणे नको
आज मुक्त वावरताना -उद्या ते भर रस्त्यातले अडणे नको

महिलादिनी सलाम ठोकुनि वर्षभर उट्टे काढणे नको
आजच्या पुरते पाय धरून.. वर्षभर पाय ओढणे नको

पुरूष दिन केलात का साजरा कधी
मग महिलादिनाचीही महती नको
माणूस म्हणूनच जगू दे फक्त..
एकाच दिवसापुरती ही पोच पावती नको..
.
.

:मी फक्त एक माणुस..
सौ. अनुराधा म्हापणकर
:महिलादिन.मार्च ८, २००८

'नवरा विरुद्ध बायको' ..?

नवरा हा नवराच असतो
बायको ही बायकोच असते
हक्काचे आणि प्रेमाचे
दोघांचे एकच जग असते

तिची धाव जरी माहेरच्या कुपणापर्यंत
तरी घरातल्या वीटेवीटेत तिचे अस्तित्व असते
तिच्या अस्तित्वानेच येतो घरी ओढल्यागत
जरी मित्राच्या घरी रंगलेली रात्र असते

लग्न करतात दोघे तेंह्वा
तो उताविळ नवरा आणि ती लाजरी नववधु
दोघही एकमेकां वर करत असतात
आंधळं प्रेम आणि नजरेनं जादू..

तालावर नाचवाताना ती
संसाराची लय सोडत नाही
नाचतो तो ही गप गुमान
तिची साधलेली लय बिघडवत नाही

कधी तो कधी ती
चुका दोघही करतात
तो चूकतो तंव्हा आणतो गजरा
ती चूकते तेंव्हा येते लाडात

मोलकरणीवर गेलेलं लक्ष
तिला आवडत नाही
आणि तिच्याकडे कोणी पाहिलं
तर त्यालाही खपत नाही

तिच्या तोंडी माहेरचा गोडवा
तो म्हणतो माझ्या आईच्या हातची चवच न्यारी
दोघांनाही असतात
आपापल्या माहेरची माणसं प्यारी

घरात असले दोघे
पेटलेलं भांडण असते
एक कोणी नसेल तर
न सोसणारी आठवण असते

जन्म दिलेल्या बाळांचे
त्यांना मिळालेले पालक्त्व असते
त्यांचे नाते ह्यामुळेच
अधिकच झाले परिपक्व असते

संकटातही दोघांना
एकमेकांची साथ सोबत असते..
कारण तुझं वेगळं-माझं वेगळं
अशी संकटांची वाटणीच नसते

कधी तांडव कधी मांडव
कधी तप्त ऊन कधी थंड छाया
आसुसलेल्या त्याच्या स्पर्शासाठी
तिची रसरसलेली काया

'नवरा विरुद्ध बायको'
कधी न संपणारं हे भांडण आहे
खरतर दोघांचही अस्तित्व
एकमेकांशिवाय अपुर्ण आहे

-सौ. अनुराधा सचिन म्हापणकर..
माझ्या नव-याशिवाय अपुर्ण..

अमृतांजन.....

झिरझिरित तलम साडीत ती कोमलांगी
मऊशार हिरवळीवर नाजूक पदन्यास करीत
एकेक पाऊल टाकत ती जवळ येऊन बसली
माझं डोकं हळुवार आपल्या मांडीवर घेत
आपली लांबसडक निमुळती बोटं
माझ्या केसांत फिरवत राहिली
माझ्या चेह-यावर झुकलेला
तिचा तो आरक्त चेहरा...
स्वर्ग सुख म्हणतात ते हेच का..?
तो रेशमी स्पर्श.. ते मधाळ हास्य..
आणि श्वासाश्वासातून बेभान करणारा
तो बेधुंद .. तिचा गंध...
.
.
.
भानावर आलो तेव्हा..
खोलीभर पसरलेला तो अमृतांजनचा वास..
आणि शेजारच्या उशीवर अमृतांजन चोपडणारी बायको..
.
.
मी गपकन डोळे मिटले..
आणि झपाझप त्या हिरवळीच्या दिशेने चालू लागलो...
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

...अभिनेत्री...

पापणीच्या कडेचा तो ओलावा
अलगद टीपत नाहीसा केला..
डोळ्यांचं लायनरही बिघडलं नाही
नी त्यावरची आय शॅडोही..
नवी पुटं चेहर-यावर चढवत
झुळुझुळत्या रेशमी साडीत
मी अशी काही वावरले..
खळी गालावरची सारखी करत
खळखळुन नुसती हसले
पुढच्याच क्षणी म्हणाले डायरेक्टर
मॅडम.. शॉट ओके.. !!
.
.
कळलं आत्ताच त्याच रोलसाठी
अवॉर्ड मला मिळालय
बेस्ट कॉमेडियन कॅटेगरीत
अव्वल मला ठरवलय
.
ऐकताच पुन्हा एकदा
भरून मला आले
ग्लिसरीनशिवायच डोळ्यात
अश्रू जमून गेले..
अपयशी ते.. प्रेम माझे ..
यशाचं माप पदरी टाकून गेले
.
.

सौ. अनुराधा म्हापणकर

भ्रष्ट...??

लाच ?.. छे हो छे.. अज्जिबात मी घेत नाही..
घेत तर नाहीच नाही आणि देतसुद्धा कध्धी नाही..

आजपर्यंत - खंडोबाची आन
कुणाकड़े काहीच नाही मागितले
म्हणाले बरेच.. तुमचा रेट सांगा
तरी कध्धीच नाही हो सांगितले

मग त्यानीच दिले खुषीने जे
मिठाईचे पुडे फक्त मी स्विकारले
खंडोबाचा प्रसाद तो..
म्हणुन नाही कध्धी हो नाकारले

हं.. पाजली कोणी वाईन शाम्पेन
तेव्हा कंपनी आपली नुसती दिली
आयच्यान सांगतो हो ..
फक्त तीर्थ म्हणुन अगदी थोडीशीच पिली..!

प्रेमाने दिली हो सोन्याची चेन
मन मोडवेना.. म्हणुन ठेवून घेतली
नाय हो नाय..माझ्या नाय
लेकाच्या गळ्यात प्रेमानेच घातली

कुणी दिले हि-याचे घड्याळ
अहो घड्याळ म्हणुन घेउन टाकले
वक्तशीर ना मी हाडाचा
म्हणुन हाताला माझ्या बांधून टाकले

मोबाइल दिला कैमेराचा कुणी
कित्ती नक्को नक्को तेव्हा म्हटलं
पार्टी रागावली म्हणुन घेतला
मला वाईटच की हो खुप वाटलं

भ्रष्ट या जगात सा-या
सत्यवान एकटा मी- तत्वे पाळतो
विकायला काढला हो देश भxxxनी
जीव माझा कसा तीळ तीळ जळतो..

.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

.........किंमत!!

'लव्ह एट फर्स्ट साईट' म्हणतात
ते झालं मला प्रेम..
पलीकडे त्यालाही तसच
वाटलं सेम टू सेम ..

तो तसा धेड़गुज़री
मीही अर्धवट वयातली
मला भासला तो राजकुमार
त्याला मी परी.. स्वप्नातली

कोलेजच्या नावाखाली मग
रोजच लागलो भेटायला
समुद्रासमोरच्या खड़कामागे
प्रेम लागलं फुलायला

आईबाबांच्या बाजूला बसून
चैटिंग केलं ऑनलाइन
वेब-कैम मधूनही भेटलो
देतघेत एकमेकाना लाइन

नशा होती ..कैफ होता
तारुण्याचा मस्त उन्माद होता
जन्म दाते .. नी सा-या जगाशी
पुकारलेला मी वाद होता

आई-बाप हतबल ..मग
विनवण्या झाल्या.. बंधन आले
साम दाम दंड भेद - त्यांचे
सारे उपाय करून झाले

आली ती रात्र तेव्हा
डोक्यावर चढलेली धुंदी होती
गहाण पड़लेली अक्कल माझी
आणि झाडापासून तुटलेली फांदी होती

मिट्ट काळोखात उम्बरा ओलांडताना
माझी पापणीसुद्धा ओली झाली नाही
हं.. मोजतेय त्याचीच किंमत अजून
आयुष्यात सकाळच पुन्हा झाली नाही..!
.
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

बाबा.. तुम्हाला श्रद्धांजली...

बाबा.. तुम्ही गेलात...
आणि.. कळून चुकलं..
तुमच्यासाठी दोन शब्द लिहायचीही..
तुम्हाला श्रद्धांजली वाहायचीही..
लायकी नाही आमची..

तुम्ही खूप मोठे होतात.. आम्ही खूप छोटे..
मान उंचावुनही तुम्ही दिसणार नाहीत.. आम्ही इतुके थिटे..

खुजे आम्ही.. तुम्ही वट वृक्ष होतात..
आम्ही पारंब्यानाही तुमच्या कधी धरले नाही
उन्मळलात आता - तरी पाळेमुळे रुजलेली खोलवर
स्वत:चे पायही जमिनीवर आम्ही नीटसे रोवले नाही

तुम्ही खूप मोठे होतात.. आम्ही खूप छोटे..
मान उंचावुनही तुम्ही दिसणार नाहीत.. आम्ही इतुके थिटे..

दु:खिताना आनंदवन देणारे तुम्ही..
स्वत:च्या घरातही आम्ही अद्याप आनंद फुलवलेला नाही..
पिडितान्चे पितृत्व खांद्यावर घेणारे तुम्ही..
आणि आमच्याच मातृपित्याला वृद्धाश्रमि धाडणारे आम्ही..

तुम्ही खूप मोठे होतात.. आम्ही खूप छोटे..
मान उंचावुनही तुम्ही दिसणार नाहीत आम्ही इतुके थिटे..

स्वत:च्या अंगी प्रयोग म्हणून
विषाणू घेतलेत महारोगाचे टोचून..
लोभ, कपट, अहंकार, मत्सर.. नामक
किडे कीटक मिरवतो आम्ही शरीरातून..

तुम्ही खूप मोठे होतात.. आम्ही खूप छोटे..
मान उंचावुनही तुम्ही दिसणार नाहीत आम्ही इतुके थिटे

घुडगे टेकून नतमस्तक तुम्हापुढे..
उरले एकच परी मागणे..
आनंदवन अपुल्या घरापुरते तरी
शक्य होऊ दे आम्हा जपणे.........
.
.

:आनंदवनात माझ्या..
:मी..
:सौ. अनुराधा म्हापणकर.

गणितच सारे चुकलेले..

त्या वळणावर त्याची नि माझी
अवचित घडली भेट
माझ्या चेह-यावर रुतलेली
त्याची नजर थेट..

उगाच घुटमळलेली आणि
थबकलेली ही पावले
नको म्हटले तरी का पुन्हा
भुतकाळात मी धावले

ती बोचरी नजर चुकवणारा
चेहरा माझा बावरा
मुलाला कडेवर घेतलेला
सोबत माझा नवरा..

ओळख कशी करून द्यावी
काय सांगू नव-याला..?
मुलाला माझ्या काय शिकवू
मामा की काका म्हणायला..?

वाटले सारे मी विसरलेले
संसारात होते रुळलेले ..
येताच तो सामोरा मात्र
का गणितच सारे चुकलेले..?
.
.
.
कल्पना विलास..
सौ. अनुराधा म्हापणकर
30-01-2008.

आई होण्या आधी ......

आई.....मला तुला काही सांगायचय..
मी सांगितलेलं तुला कळलं की नाही..
ते तुझ्या डोळ्यात वाचायचय
तुझ्या डोळ्यात कधीच पाणी येऊ नये म्हणून
तुला जीवापाड जपायचय..
तुझ्या कुशीत शिरून स्वत:ला विसरायचय
तुझ्या असंख्य ऋ णांचं ओझं खांद्यावरुन मिरवायचय
आणि ते कधीच फेडता येणार नाही म्हणून स्वत:ला लाजवायचय..
जगातलं सारं सुख तुझ्या पायाशी लोळवायचय
तुला समाधानाने हसताना पुन्हा पुन्हा पाहायचय
तुझ्याच साठी शब्दांना काव्यात बांधायचय
आणि हे काव्यपुष्प तुझ्या चरणी अर्पायचय
देवा आधी तुझ्यापुढे नतमस्तक व्हायचय
तुझ्या मनातल्या स्वप्नांना सप्त रंगात रंगवायचय
तुला खरं नाही वाटणार कदाचित
पण तुझ्यासाठी खूप खूप काही करायचय..

विश्वास ठेव आई..
जरी संसारात पडले आणि पतिप्रेमात गुंतले..
नोकरीत अडकले आणि जगरहाटीत मिसळले..
तरी मी तुझीच तुझ्याच कुशीत अंकुरले..
तुझ्या मायेने लाडावले.. तुझ्या सात्विक आहाराने दृढ झाले
तुझ्या धाकात वाढले ..तुझ्या संस्कारात सुसं स्कृत झाले
तुझ्या पोटी जन्म घेऊन अगदी धन्य धन्य झाले..
.
तू खूप काही दिलस.. तरी आज पुन्हा तुझ्याकडे मागायचय
तू चालवलेलं हे मातृत्वाचं व्रत मलाही आता चालवायचय...
म्हणुनच आई.. आई होण्या आधी तुझ्या आशीर्वादाला वाकायचाय..

.
.
सौ. अनुराधा सचिन म्हापणकर

चुक तशी माझीच होती..

फूल देताच हातात तू
आई ग .. का टचकन टोचला काटा..?
नाही रे .. तुझी नाही ..चुक तशी माझीच होती..
टोचून घेण्याची सवय माझी तशी फार जुनीच होती..

स्तुतीसुमने उधळताच तू
बाई ग.. का म्हटलं मी पुरे तेव्हा.. ?
नाही रे .. तुझी नाही ..चुक तशी माझीच होती..
कौतुकाचे शब्द माझ्यासाठी?.. वेळ तशी पहिलीच होती..

दिलेस हाती हात जेव्हा..
हं!.. का सोडवुन घेतले मी हात माझे..?
नाही रे .. तुझी नाही ..चुक तशी माझीच होती..
संस्कार बिंबवलेल्या मनाची तशी तयारीच कुठे झाली होती

विचारलेस मला.. लग्न करशील का माझ्याशी..
अरे देवा!.. का थिजले ओठातच शब्द.. ?
नाही रे .. तुझी नाही ..चुक तशी माझीच होती..
स्वप्नांची पूर्तता होताना शुद्धच माझी हरपली होती...
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर.

"पती परमेश्वर.. ?"

.
लग्नानंतर नव-याला जेव्हा
नावाने मारली हाक
बाया बापड्यानी सासरच्या
मुरडले तेव्हा नाक

शिकवले काही नाही म्हणे
हिला आईच्या घरी
नवराही बायको अशी
चालवून घेतो बरी..?

माहेरच्या संस्कारांपुढे
पडलं होतं प्रश्न चिन्ह..??
ऐकून ते सारे आरोप
मन झालं होतं सुन्न

काही झालं तरी मला मात्र
अजिबात नव्हते झुकायचे
सखा-प्रियकर झालेल्याला
नवरा नव्हते बनवायचे

एक काकू म्हणाली मला
पती असतो ग परमेश्वर..
एकेरीचा उल्लेख करताना
थोडातरी विचार कर

ठीक म्हटलं.. मान्य काकू..
नवरा माझा देव आहे..
देवाचाही उच्चार पण
एकेरीच ना सदैव आहे..?

तेव्हापासून काकू माझ्याशी
थोडं अंतर ठेवूनच वागत असतात
"श्रीधर"पंताना मात्र "श्री" च म्हणत
काकू म्हणे हल्ली लाजत असतात...
.
.
.
.
.
सौ. अनुराधा सचिन म्हापणकर

वांझोटी....

मी एक शापित स्त्री..

हो..शापच आहे मला
नियतीने दिलेला..

नशिबानं सारंच अगदी भरभरून मला दिलय..
मात्र मातृत्वाचं दान मला नाकारण्यात आलय..

फुटक्या नशिबाचं माझ्या.. कळलं खरं कारण
जिवंतपणीचं ओढवलं तेव्हा.. माझ्यावरच मरण

लादलं गेलं माझ्यावर .. माझ्या नव-याचं अपुर्णत्व
नियतीनं म्हणुनच मला.. नाकारलं होतं मातृत्व

नव-याला हल्ली माझ्या सहानभूती फार मिळते..
मी मात्र हताश ... एका वांझोटीचं जीणं जगते..

.
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

चालतच राहा...पण...

मुलगी वर्षाची झाली
माझं बोट सोडून चालू लागली..
एक एक पाऊल टाकू लागली..
म्हटलं बाळे .. चालत राहा..
थांबू नकोस.. पावले टाकत राहा
अडखळशील धडपडशील..
आपल्याच पायात अडकून पडशील..
लागेल.. दुखेल..
पण जखमेवर खपली धरेल..
लाडके .. थांबू नकोस.. चालतच राहा...
लाडके .. थांबू नकोस.. चालतच राहा...
.
.
मुलगी सोळा वर्षाची झाली..
हा हा म्हणता वयात आली..
शाळेच बालपण सोडून
कॉलेज कुमारी झाली..
म्हटलं सावकाश जपून..
एक एक टाक पाऊल..
प्रत्येक नजर पारखून घे..
प्रत्येक स्पर्श चाचपून घे..
.
स्वत:च जपायचं स्वत:च पावित्र्य..
काचेसम जपायचं स्वत:च चारित्र्य..
कारण
अडखळणं धडपडणं
आता मानवणार नाही..
न भरणा-या जखमेचा व्रण
तुला सोसवणार नाही..
.
लाडके .. चालतच राहा... पण जपून...!!
लाडके .. चालतच राहा... पण जपून...!!
.
.
.
.
मुलगा वर्षाचा झाला
माझं बोट सोडून चालू लागला..
एक एक पाऊल टाकू लागला..
म्हटलं बाळा .. चालत राहा..
थांबू नकोस.. पावले टाकत राहा..
अडखळशील धडपडशील..
आपल्याच पायात अडकून पडशील..
लागेल.. दुखेल..
पण जखमेवर खपली धरेल
राजा .. थांबू नकोस.. चालतच राहा...
राजा.. थांबू नकोस.. चालतच राहा...
.
.
मुलगा सोळा वर्षांचा झाला..
हा हा म्हणता वयात आला..
शाळेतच बालपण सोडलं होतं..
कॉलेज कुमार होताच नव्याने तरुण झाला..
म्हटलं सावकाश जपून..
एक एक टाक पाऊल..
नजरेत स्वत:च्याच घसरू नकोस ..
स्पर्शाने घृणा पसरू नकोस..
.
प्रत्येकाचं जपशील जर पावित्र्य..
निष्कलंक राहिल तुझंही चारित्र्य..
कारण
अडखळेल.. कोणी पडेल जर तुझ्यामुळे
तुझं तुलाही मग सावरता येणार नाही..
न भरणा-या जखमेचे व्रण देऊ नकोस हं कुणाला
तुझी चूक मग तुलाच सुधरणार नाही..
.
राजा .. चालतच राहा... पण जपून...!
राजा .. चालतच राहा... पण जपून...!
.
.

सौ. अनुराधा म्हापणकर

त्या पाच जणी .. मैत्रिणी..

त्या पाच जणी..
सख्या मैत्रिणी..
कॉलेज कट्ट्यावर त्यांनी..
गायिली होती गाणी...
खळखलून उगाच हसताना
डोळ्यातून येई पाणी...
.
.
कॉलेज संपलं .. संपला तो सहवास..
संसार.. नोकरी.. सुरु झाला नवा प्रवास..

सुन-बायको-आई..रूपं करावी लागतात धारण..
हसण्यासाठी आताशा शोधावं लागतं कारण ..

रोज नवी समस्या हात जोडून असते उभी ..
सोडवताना वापरायची नित्य नवी खुबी..

पाची दिशाना सा-या आता -कुठे ते भेटण..?
अल्लड थिल्लर उनाड आता कुठे ते वागण..?
.
.
तरी दहा वर्षानी तो योग महत्प्रयासाने आला जुलुन..
फोन ईमेल झाले पन्नास- तेंव्हा गेल्या सा-या जमून..

दहा वर्षाचं साचलेलं हसू .. मग उगाच त्या हसल्या..
कॉलेजचे ते उनाड दिवस पुन्हा पोटभर एकदा जगल्या..

चार घटका एकत्र..सा-याचं एक आयुष्य होतं..
पुढच्या काही दिवसांसाठी मिळाल टॉनिक होतं..
.
.
हसता हसताच निरोप घेताना ..गळा त्या भेटल्या ..
पाच वेग़ळी आयुष्य जगायला मग.. वाटेला त्या लागल्या ...!!!
.
.
.
एक मैत्रीण..
मी..त्यांच्यातलीच..
सौ. अनुराधा म्हापणकर.

तू धरशील हात.. म्हणुन

तू धरशील हात
म्हणुन झोकून दिलं बिनबोभाट
तू धरलं नाहीस..
आणि..
पडतानाही सावरलं नाहीस

तू पुसशील डोळे
म्हणुन आवरली नाहीत आसवे..
तू डोळे पुसले नाहीस..
आणि..
ओघळणारे अश्रुही पाहिले नाहीस

तू असशील सोबत
म्हणुन राहीले जगत
तू साथ दिली नाहीस
आणि
मला सोबतही घेतले नाहीस

असाच जन्म गेला वाया
तुझी वाट पहाता पहाता
आणि मग..
जगता जगता एक दिवस संपुन मी गेले..
पण ..
माझे संपणेही गेले व्यर्थ..
माझे 'नसणे'ही तुला कळले नाही...........



:सौ. अनुराधा म्हापणकर

सध्या आम्ही खूप बिझी असतो हो..

सध्या आम्ही खूप बिझी असतो हो..
कुणाकडेच आम्ही जात येत नाही..

ईमेल वर पाठवतो ई-ग्रीटिंग्स
कोणाच्या गाठीभेटी मात्र घेत नाही
ओर्कुटवर पाठवतो कलर स्क्रॅप्स
समोर आलो कधी- तर ओळखतसुद्धा नाही

सध्या आम्ही खूप बिझी असतो हो..
कुणाकडेच आम्ही जात येत नाही..

औन लाइन चाटवर आम्ही सदैव हजर
ओह.. क्रॅप.. समोर आलो तर मात्र बोलत नाही
बोलाचीच कढी.. नेट्वर आणि बोलाचाच भात
भेट.. गिफ्ट्स प्रत्यक्षात आम्ही कधीच देतघेत नाही

सध्या आम्ही खूप बिझी असतो हो..
कुणाकडेच आम्ही जात येत नाही..

पत्रा-बित्राचा जमाना गेला कधीच
पोस्टाला (ऊप्स.. ते काय असतं) आम्ही त्रास देत नाही
फोनवर बोलायला आहे कुणाला वेळ
"न्यू यीअर विश"चा फोनही आम्ही करत नाही

सध्या आम्ही खूप बिझी असतो हो..
कुणाकडेच आम्ही जात येत नाही..

'थर्टी फर्स्ट'ला मात्र रात्रभर चालते आमची पार्टी
एखादं वर्षही अजिबात चुकवत नाही..
वेळ काढून मुद्दाम एसएमएस करतो ना फॉरवर्ड
सेंड टू औल झटपट.. एकाचे नावही सुटत नाही

सध्या आम्ही खूप बिझी असतो हो..
कुणाकडेच आम्ही जात येत नाही..
.
.
.
एकदमच बिझी..
सौ. अनुराधा म्हापणकर

विळखा......

ते वादळ अक्राळ विक्राळ..
समोर उभा ठाकलेला प्रत्यक्ष काळ..
उसळलेला महापुराचा तो भयाण डोह..
आणि त्यात वहाणारे अनेक अचेतन देह..

त्या तांडवातही एक झाड
जमिनीला अगदी घट्ट धरून
त्यालाच विळखा घालून तीही
जीवनाची शेवटची कास पकडून..

घरात दारिद्र्य अठरा विश्व
रोजचं पाहिलं मरण
मनातल्या मनातच कितीदा रचलं
आपणच आपलं सरण..

आज घर पाहिलं वाहताना..
बहुदा आय- बा नि भैणही
दूर दूर पर्यंत आहेच कुठे
वाचवणारी साधी वेलही..

बधीर सा-या संवेदना
मन झाल होतं सुन्न
तरी ही धडपड कशासाठी
तिलाच पडला होता प्रश्न..?

मरणप्रायच होतं जगणं जरी
जगायलाही नव्हते काही कारण
हाताची पकड तरी करून घट्ट..
मरणाचं नाकारलं तिने आमंत्रण..!!
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

एक दिवस असा यावा..

एक दिवस
असा यावा..

ऊर भरुन
श्वास घ्यावा..

उनाड वारा
आकंठ प्यावा..

श्रावण सर
चिंब झेलावी..

गर्द सावली
अंगावार घ्यावी..

पायाखाली मऊ
हिरवळ असावी..

दव ओले
अलगद टिपावे..

पिसासारखे
हलके ह्वावे..

एकदा.. फक्त एकदाच..
मुखवटा काढुन चेह-यावरचा..
खरे ..अगदी खरे जगावे...!!
.
.
.
..मुखवट्याआड..
..सौ. अनुराधा म्हापणकर..

आभास...??

तन.. मन.. धन..
सारे तुच निर्मिलेले आकार
पण आकार घेण्याआधीच
का झाले त्यांना विकार..?

दया.. क्षमा ..शांती..
सारी तुच पाडलीस स्वप्नं
पण साकार होण्याआधीच
का झाली ती भग्न?

इच्छा.. अपेक्षा .. आकांक्षा..
सारी तुच घेतलेली भरारी
पण आकाशी भिडण्याआधीच
का परतली ती माघारी?

धीर.. ख़ात्री.. विश्वास..
सारा तुच दिलास 'हो'कार
पण काही घडण्याआधीच
का आला हा 'न'कार..

तुच दाखवल्यास आशा
सारा तुच दिलास दिलासा..
मग या अपुर्णत्वाचा
का होत नाही खुलासा?

तुझ्य प्रत्येक किमयेचा
दरवळतो आहे सुवास
पण अस्तित्व कुठेच जाणवत नाही
सारेच आहेत का आभास...??

विरह.. एका झाड़ाचा..

झाडाचा तो बुंधा..
त्याला धरुन बिलगुन
सरसर वर चढलेली ती वेल,
कुणी एके दिवशी
खसकन ओढुन काढली..

अंगभर सुकत थकत
त्या वेलीला आठवत स्मरत
ते झाड़ तीळ तीळ जळत राहीले..

चैत्रातही मग त्याला
पालवी नाही फुटली
आणि हळु हळु त्याची
सावलीसुद्धा आटली..

शिशिरात कारण जेंव्हा
त्याच्याच पानाफुलांनी
त्याची साथ होती सोडली..
त्या वेलीनेच तेंव्हा
खोड-फ़ांदीभर पसरून
त्याची हिरवळ होती जपली..!

सौ. अनुराधा म्हापणकर
:एक वेल मीही..
:माझ्या झाडाला बिलगलेली..

कर्तव्यदक्ष गृहिणी: अ वर्किंग वुमन...!

पहाटेस गजर वाज़ला..
कुणाची झोपमोड़ होऊ नये म्हणुन
धडपडत तिने त्याचा गळा दाबला..

दबकत चोऱ्ट्या पावलानं
ती स्वैयंपाक घरात शिरली..
सारं घर उठेपर्यंत
ती अलगद अलवार वावरली..

मुलांचे डबे.. दप्तर यूनिफॉर्म..
चहा नाश्ता तयार होते.
नव-यासाठी पेपर ताज़ा
टेबलावर ज्युसचे जार होते..

वेळ्च्या वेळीच
मुलं शाळेत गेली..
आपल्या डब्याला तिने
मग भाजी पोळी केली..

नव-याचे बूट टाय
पाकिटासोबत ठेवला मोबाइल
गाडिची चावी- रूमालाची घड़ी
बाज़ुला ठेवली ऑफीसची फ़ाइल

सारं आटपून घातली तिने
स्वत:ला आंघोळ पट्कन..
पूजा .. प्रार्थना यथा सांग
देवाचेही केले स्मरण..

तीही मग झटकन
अशी काही तयार झाली
जणु सकाळपासुन सारी कामं
नोकरमंडळीच करून गेली

टवटवीत तिचे सावळे रूप
ट्रेनमधे गुदमरले
चेंगरून गेले थकुन
घामाने अगदी डबडबले

ओफिसातही तिने
कामाचे डोंगर उचलले..
मीटिंग्स..ऑडिट.. सारे
लिलया तिने पेलले..

त्याच गर्दीत चेंगरत
धावत पळत ती घरी आली..
मुलांचा अभ्यास.. पोळी भाजी
नव्याने तीच सूरवात झाली..

जेवण झाले गोडीने
पुन्हा सारे आवरले..
गजर लावत उशाशी
स्वत:ला तीने सावरले..

एक भुक अजुनही
भागवायची बाक़ी होती
डोळ्यावर होती झापड तरी
गालावर आली तकाकी होती

नव-याने मग अलगद तिला
आपल्या कुशीत ओढुन घेतले..
हळुवार चेह-यावरचे तिचे
कुंतल त्याने मागे सारले..

दिवसभर राबणा-या अर्धांगिनीला
परंतु त्याला वाटेना उठवावे..
काहीच जमलं नाही निदान
तिचे हे काम तरी मिटवावे..

मिट्लेल्या पापण्यांना मग त्या
हलकेच त्याने थोपटले..
भाबड्या तिच्या चेह-याला त्याने
नजरेनेच फक्त गोंजारले..


:एक गृहिणी..
:सौ. अनुराधा म्हापणकर

"आजच्या ठळक बातम्या"...

पेपर उघडला.. तेच तेच..

एकतर्फ़ी प्रेमातून प्रेयसीवर एसिड फ़ेकले
कुणी तर प्रेयसीच्या आईलाच जीवे मारले

होटेल रूमवर प्रेमिकेचा प्रियकरानेच केला घात
षोडस वर्षीय युवकाला मारण्यात मित्रांचाच होता हात

क्षुल्लक छोट्या भांडणातून
शाळ्करी मुलं सुद्धा पाडतात ख़ून
चाकू न्हवे.. नाही सुरा
गोळ्या झाडतात चक्क बंदुकीतून

रोज़ तेच घडत असते .. पेपरात छापुन येत असते
आजतक ..स्टार न्यूज़ पुन्हा पुन्हा दिसत असते

सगळं काही तेच..
नाव-गाव फक्त बदलत असते
वाचून पाहून ते भयाण सत्य
उरात धडकी भरत असते

घरोघरी मग प्रत्येक आईच्या
काळजीला येते भरते
जपुन रहा रे बाळांनो..
दिवस वाईट आलेत -म्हणते..

मीही एक आई.. मी सुद्धा घाबरते..
घाबरते तरी पुढ़च्याच क्षणी माझी मी सावरते..

बळी जाणा-याचे नशीब
नकोच माझ्या पिल्लांच्या वाट्याला
पण बळी घेणारेही नको हात त्यांचे
म्हणुन मलाच हवे ना घडवायला.........!!!!!!
:
:
अलिकड्च्या काळात.. अदनान-उद्योगपति पुत्र, अंधेरी होटेलरूमवर कौशंबीचा तिच्या प्रियकरानेच केलेला घात.. दिल्ली गुरगावला अगदी परवा घडलेलं शाळ्करी मुलांचं प्रकरण.. वर्शानुवर्शं चालत आलेली एसिडफेकी.. ह्या सर्व घटना पाहिल्या की वाटतं ह्या सा-याला बदलेला काळ जबाबदार आहेच.. पण पालकही तेवढेच जबाबदार आहेत..

जे बळी जातात त्यांच्यावर हळहळत, 'ते' आपल्या मुलाच्या वाट्याला न येवो म्हणुन आई वडील जागरूक असतात.. पण बळी घेणारे हात घडताना मात्र उघड्या डोळ्यानि तेच आई वडिल बघत रहातात (किंबहुना तेच घडवत असतात).

त्यांनीच लहानपणापासुन मुलाला एक सिक्युअर्ड लाइफ दिलय . जे जे मागेल.. ते ते आणुन दिलय.. प्रत्येक हट्ट पुरवलाय.. त्यामुळे 'नाही' कधी ऐकलच नाही.. 'नकार' पचवायची सवयच जर त्याला लागू दिली नाही तर.. हे पुढच्या आयुष्यातले "नकार" कस पचवणार आहे ते मुलं मोठं झाल्यावर???

आहे ना एक प्रश्नच??.. पण उत्तर आपल्याकडेच आहे त्याचं.. खरं ना??

एक आई..
सौ. अनुराधा म्हापणकर

"भारत माझा देश आहे"..

सरळ काटकोनात हात
शाळेत बोबड्या आवाजात
म्हणायचो प्रतिज्ञा "भारत माझा देश आहे"

समज आली - आणखी जोशात ..
करून अगदी ताठ हात..
म्हणायचो प्रतिज्ञा "भारत माझा देश आहे"

शाळा सुटली.. तशी प्रतिज्ञा..

विसरतो..."भारत माझा देश आहे"

आम्ही आता मल्टिपलेक्समधे सिनेमा पाहतो
पॉपकॉर्न ठेवून बाजूला राष्ट्रगीताला उभे राहतो
राष्ट्रगीत ते पाहताना दाटून येते देशभक्ती
मुलानाही मग करतो ताठ उभ राहायची सक्ती
राष्ट्रगीत संपते.. तसा ताठ कणा मोडतो..
रिलॅक्सिंग खुर्चीत आम्ही अस्ताव्यस्त पसरतो..

विसरतो .."भारत माझा देश आहे"

'बॉर्डर' सिनेमा पाहून राष्ट्रप्रेम उफाळते
धमण्या नसा-नसातून रक्तरक्त उसळते
सीमेच्या सैनिकाला मन सलामसुद्धा करते
धारतीर्थी पडले जे त्यानाही मन स्मरते
सिनेमा संपतो.. सैनिकाची आठवण मग मनाला कुठली होते
आणि धमन्या नसातून वाहणारे रक्त पुन्हा बर्फासारखे थिजते


विसरतो "भारत माझा देश आहे"

भारत पाक मॅच म्हणजे देश भक्तीचे भरते
सचिन शोएबची जुगलबंदी मस्त पैकी रंगते
फाळणीची आठवण पुन्हा मनात दाटते
जिंकणे न्हवे फक्त, त्यांची हार महत्वाची असते
मॅच संपते.. हरल्यावर देशभक्तीचा दिवा विझतो
दोन शिव्या हासडून मग जो तो वाटेला लागतो
विसरतो.. "भारत माझा देश आहे"..

स्वाभिमान ..राष्ट्र प्रेम जागवायला असे घडावे लागतात प्रसंग
तेव्हाच फक्त दिसतात आम्हाला आमच्या तिरंग्यातले रंग ..

[blue]
क्षणभरच आम्ही देशप्रेमाला लागतो..
प्रजासत्ताक आणि स्वातंत्र दिन आम्ही
पब्लिक हॉलिडे म्हणून लक्षात ठेवतो ..

विसरतो पुन्हा.."भारत माझा देश आहे"
विसरतो पुन्हा.."भारत माझा देश आहे" ..

मी का भोगावी ही शिक्षा..?

झाले असेल एकच चूक ..
पण तीही का केली..
पोटभर जेवुनसुद्धा
ही भूक का लागली ..?

आणि ह्या चुकीची..
मी का भोगावी ही शिक्षा..
सांगा माझं काय चुकलं ...???

ज्याच्यावर प्रेम केलं ..
त्यानेच मला फसवलं होतं..
ह्याच धक्क्याने खरतर
मन माझ मेलं होतं ..

हेच काय कमी होतं..
म्हणुन..
एड्सच जोखड लादलं गेलं
जगुन संपण्याआधीच
मरण लादलं गेलं ..

विश्वासघाताची शिक्षा म्हनून
घटस्फोट घेईन कदाचित..
विसरेन ही प्रयासाने..
त्याच्यावर केलेली भोळी प्रीत..

पण एड्स मात्र मला हा
आता जन्मभर पुरेल..
माझं कलेवर चढेल सरणावर
तेंव्हाच मला सोडेल..

पण कळत नाही अजूनही..
मी का भोगावी ही शिक्षा..
सांगा माझं काय चुकलं ...???
.
.
.
सौ. अनुराधा सचिन म्हापणकर
डिसेम्बर १, २००७

द्रौपदीचा धावा

थांब थांब रे दु:शासना
माझा सोडी रे कचपाश
स्व:हस्ते तू लेखीशी का
तुझ्या कुळाचा नाश

द्रौपदी मी सती पतिव्रता
भ्रात्यांची तव भार्या
कूलवधु भारत वंशाची
चारित्र्यवान मी आर्या

कवड्यांचा सारीपाट मांडला
दुर्योधना शकुनीची सोबत
पणास लाविली पांचाली
कवडीची केली किंमत

भरसभेत बसले हतबल सारे
कुणी न राहिला वाली
मम रक्षणाची शपथ घेतली
त्यांची मानही खाली

भीष्म पितामह, पिता धृतराष्ट्र
द्रोण गुरू.. अन् कृपाचार्य..
मूक नि:श्‍चल बसले सारे
खचत चालले माझे धैर्य

याची देही याची डोळा
काय पहाते आज
भरसभेत ह्या निराधार मी
कशी वाचवू लाज

डोळ्यासमोर दाटूनी येई
काळा कुटट अंधार
दुभंगे धरती पायाखाली
आकाशी हाहा:कार

शेवटली आस अखेरचा श्वास
ओठांवर येई शेवटले नाव
नसे इथे तरी विश्वास परी
मजसाठी हरी घेईल धाव

सरली सारी भयभीती
उरले ना काही प्रश्न
एकच आता ओठावरती...

हे कृष्ण ..
.
हे कृष्ण ..
.
हे कृष्ण....!!!!!!!!!!

उर्मिलेची व्यथा..

कशी सांगू माझ्या मनीची व्यथा
बोलते इतकेच-- सोडूनि जाऊ नका नाथा

भरजरी हे शालू, रेशमी हे शेले
मखमालीची शय्या, अलगद मजला झेले
तरी जरीची टोचे तार, शेल्यात खुपतो काटा
शय्येची मृदू मखमलही बोचू लागली आता
बोलते इतकेच-- सोडूनि जाऊ नका नाथा

दागदागिने सोनेरी, रत्नजडीत हे दिव्य
ऐश्वर्याची सावली, प्रासाद उंच हे भव्य
भार दागिन्यांचा मज येई न सोसता..
खुजे वाटते सारे ..महाल होईल रिता
बोलते इतकेच-- सोडूनि जाऊ नका नाथा

जरी जानकीच्या भाळी लेखीला वनवास
प्रभू श्रीरामांचा तिला, परी घडेल सहवास
काट्यातुन मग अनवाणीही येईल चालता
थंडी वारे पाऊस सारे येईल मग झेलता
बोलते इतकेच-- सोडूनि जाऊ नका नाथा

घोट विषाचा मग मी का प्यावा
माझ्याच नशिबी हा विरह का यावा
चौदा वर्षे -कधी होईल चौदा युगाची सांगता
की सम्पेन मीच आधी वाट पाहता पाहता
बोलते इतकेच-- सोडूनि जाऊ नका नाथा

सती जानकी -श्री रामांची सोबत
प्रभूसेवेचे घेतले तुम्ही व्रत
वचनबद्ध तशी चरणी तुमच्या असे ही पतिव्रता
नाही अडवत..जाऊ सोबत ..आपणही उभयता
बोलते इतकेच- सोडूनि जाऊ नका नाथा

शब्द माझे..

शब्द आहे श्वास माझा
शब्द हेच विश्व आहे
शब्दसुसाट वेगान पळणारं
उधळलेलं एक अश्व आहे

शब्द माझा प्राण वायू
हवेतला जणू ओक्सिजन आहे
शब्द हेच एकमेव
जगण्याचे प्रयोजन आहे..

शब्द माझ्या हृदयातील
धड़धड़णारं स्पंदन आहे
हसवणारं कधी पोट धरून
करुण कधी आक्रन्दन आहे

शब्द माझे भावनाना
फुलवणारा गाव आहे
रोजचेच सारे तरी
अव्यक्त असा भाव आहे

शब्द माझे लढवय्ये
वेशीबाहेर त्यांची धाव आहे
गाठले शिखर कधी
कधीतरी बुडालेली नाव आहे

शब्द माझे शिवधनुष्य
मी पेललेला भार आहे
भेद्लेला डोळा कधी तर
तलवारीचा वार आहे

शब्दावाचून जगावा असा
एक क्षणही व्यर्थ आहे
स्वप्नातही शब्द माझ्या
म्हणून झोपेलाही अर्थ आहे

शब्द सुमनांची माझ्याकडे
नित्य भरलेली झोळी आहे
दरवळणारा सुवास त्याचा
न कोमेजणारी पाकळी आहे

शब्दांचा दरवळ माझ्या
लपता आता लपतच नाही
प्रदर्शनी ना मांडला परी
वा-यासवे तो वाहातच राही

शब्दांची माझ्या दौलत..
कमवण्यासारख सुख नाही
उधळले जरी असंख्य तरी
गमावल्याचेही दु:ख नाही

माझी माणुसकी ......??

सिग्नल पाशी गाडी थांबली..
तोच हात..सरर्कन आला समोर
डोक्या वरून फिरला
आणि विसावला चेह-यासमोर

एक किळस नामक संवेदना
शीर शीरत गेली नसातून
कपाळावर चढली आठी
तिडिक गेली डोक्यातून

कपाळावरची आठी
आणि मनातल्या गाठी
प्रयत्न केले मी फार
दोन्ही दाबून टाकण्यासाठी

तो चेहरा आपल्याच मस्तीत
काही फरक पडला नाही
देखावा रोजचाच
काही आजच घडला नाही

पर्समधे खूपसून हात
येतील त्या आकाराची चिल्लर
जवळ जवळ भिरकावालीच मी
त्या सामो-या हातावर

गाड्यांच्या गर्दीत
तो चेहरा दिसेनासा झाला..
दिसेनासा झाला तसा
माझ्यातला माणूस जागा झाला

घडलेले सारे आठवले की
मी माझ्याच नजरेत घसरते
किती ठरवल तरी हे असच होत
मी माणुसकीच विसरते


म्हणजे माणुसकी सुद्धा मी
माझ्या सोयीनेच दाखवते
तो तृतीय पंथी येतो जेंव्हा जेंव्हा सामोरा
.
.
तेंव्हा तेंव्हा मी अशीच ..
एक क्षुद्र सामान्यांचं जीण जगते..
तेंव्हा तेंव्हा मी अशीच ..
एक क्षुद्र सामान्यांचं जीण जगते..

फुगा घ्या.. फुगा ..

उठता बसता दिला नाही मार..
तरी करत नाही लाड फार..

करतात मुलं जेंव्हा हट्ट
मन करते हट्टाने घट्ट ..

तरी अधून मधून
आणते त्याना फिरवून

कधी बागेत.. तर कधी पिक्चर
एस्सेलवर्ल्ड कधी आइसक्रीम पार्लर

असेच एकदा संध्या काळी
फिरून आलो घरा खाली..

होटेलातून जेवून आले होतो तृप्त
पाहिला होता मग सिनेमाही मस्त

गेटवर पाहिल्यावर फुगेवाली
लेकाचा जीव पुन्हा वर खाली..

द्यावी सणसणीत असा आला राग
आवरत म्हटलं हळूच-अरे नीट वाग

दिवसभराची चैन पडली होती अपुरी
दोन रुपयांच्या फुग्याची पकडायची होती दोरी

क्षणभर केला विचार- थोडा सारासार
सारे घेतले फुगे .. मुलाना केले पसार

कारण
तिच्या डोळ्यात दिसली तिच्या मुलांची भूक
ओठ मात्र हलत नव्हते..शब्द होते मूक..

फुगे देताना मात्र ओठ झाले थोडे विलग ..
डोळ्यात आला दाटून आशेचा एक ढग..

आज तीही आमच्यासारखी जीवाची चैन करणार होती
खूप दिवसानी पिल्लाना पोटभर जेऊ घालणार होती

तू असा जवळी रहा..

माझी प्रत्येक हाकेला
मला तुझी साद हवी..
माझ्या प्रत्येक स्मृतीत
मला तुझी आठवण हवी..
माझ्या प्रत्येक हासण्याला
तुझ्या गालांची खळी हवी..

माझ्या प्रत्येक चित्रात
मला तुझे रंग हवे
माझ्या प्रत्येक गाण्याला
मला तुझे सूर हवे
माझ्या प्रत्येक ठोक्याला
तुझ्या ह्रुदयाचे स्पंदन हवे..

माझ्या प्रत्येक श्वासाला
मला तुझा गंध हवा
माझ्या प्रत्येक स्पर्शाला
मला तुझा स्पर्श हवा
माझ्या प्रत्येक ऐकण्याला
मला तुझा शब्द हवा..

माझ्या प्रत्येक शब्दाला
मला तुझं ऐकण हवं
माझ्या प्रत्येक नजरेला
मला तुझं दिसण हवं

अगदी.. थोडक्यात सांगू..
प्रत्येक प्रत्येक क्षणाला
तुझं सोबत असण हवं..!
तुझं सोबत असण हवं..!

डायरी..

आड़ रात्रीला दचकून उठवते ..
राहिलेली झोप मग उड़वते..
अशी माझी डायरी..

माझ्या डायरीला
पाने तीनशे पासष्टच..
पण फाटलेली..

फाटलेली कसली..
मीच फाड़लेली...
नको ते आठव म्हणुन..
पण आठवली की
झोप उड़वतेच हमखास..

आणि मग..
मी बसते चाचपत..
ती फाटलेली पाने..
आणि तो गेला
भूतकाळ... !!

स्मशान मी..

स्मशान.. मी..

इथेच संपला अनेकांचा इहलोकीचा प्रवास..
इथेच घेतला कित्येक शरिरानी शेवटला श्वास..

स्मशान शांतता इथे..जळणारी इथे अचेतन शवे..
आणि सभोवताली अचेतन भावनांचे.. माणसांचे थवे..

अग्नी देइपर्यंत पाझरणारे डोळे ..भिजणारे रुमाल..
नक्राश्रु गाळणारे लोक इथे.. आणि भिजणारे गाल..

चिता भड़कताच मात्र प्रत्येकालाच पळण्याची घाई..
आधाराचा हात जो तो हलकेच काढून घेई..

अग्नी देणा-याला सोबत म्हणुन कुणीच उरत नसतं..
आपलं आपल्यालाच सावरायचय..त्याला कळून चुकतं..

माझ्याही भिंतीनी कधी केलं होतं इथे रुदन..
जळणा-या शवाला पाहून केलं होतं आक्रंदन..

इथे येणा-या शवावर ढाळीले होते अश्रु..
यात्रेवर निघताना मी दिला निरोप साश्रु..

आता मीही निर्जीव.. कोरडा.. अलिकडे संवेदानाच मेल्यात..
इथेच समोरच्या चितेवर मी स्वत:च त्या जाळल्यात..

वाटतं ..
बरं झालं मेलेल्याच्याही मरुन जातात सा-या संवेदना ..
नाहीतर..
आपल्याच अंत:यात्रेत भोगल्या असत्या मरणप्राय यातना

आभाळ फाटून जावं.. !!

उगाच असं आज का वाटे
की तुझ्यासाठी लिहावं
कागदाच्या कायेकर या
शब्दानी तुझ्यासाठी उमटावं..

आज असं काय झाले
मनास वाटे बरसावं
बरसलेल्या 'त्या' क्षणाना
आठवत आठवत तरसावं..

श्रावणातल्या 'त्या' सरीनी
एकटं कधीच नसावं
उन पावसाच्या झिम्म खेळात
मन चिंब चिंब भिजावं ..

ती एकच सर अपुरी
मन अधिकच व्याकुळ व्हावं
घे मिठीत राजा पुन्हा एकदा
आभाळ फाटून जावं.. !!

ओर्कुटिंग.. ओर्कुटिंग ..

दिवाळीचे दिवस.. थोडा फराळ बनवीन म्हणते..
लाडू बेसनचे गोल गोल.. चकली तळीन म्हणते..

म्हणत म्हणत मनात मी ऑरकुट लोग़ इन करते..
स्क्रैप वाचून बंद करायचं मनोमन अगदी ठरवते ..

चार रिप्लाय देऊन मी कम्युनीटीवर डोकावाते ..
'मराठी कविता' दिसताच मात्र नजर माझी सोकावते..

नवी कविता.. नवे विषय .. नजर भिरभिर फिरते..
वेळ सरकते पुढे पुढे .. पुन्हा भान माझे हरपते ..

इतकं करूनही भागत नाही.. मग मलाही कविता स्फुरते ..
मराठी टाइपिंग करता करता.. कविता जूनी होउनी मळते ..

चकली चिवडा ..कसलं काय.. सारं मनातच राहून जाते..
ह्या भानगडीत मी रोजचं जेवण..अरे देवा..तेही शिजवले नसते..!!

सौ. अनुराधा सचिन म्हापणकर

मराठी कविता

(ऑरकुटच्या 'मराठी कविता' या कम्युनिटी साठी .. )

वसंतातही तेव्हा बहर नव्हता..
आता शिशिरातही फुटते पालवी..

नवा धुमारा.. नवा शब्द..
नवी भावना .. ओळ नवी..

नवी कल्पना.. नवा विषय..
गाढ प्रतिभेसही जाग यावी..

शब्दांचे श्वास जमवून सारे..
कविता पुन्हा नव्याने जगावी

'मराठी कविते'च्या प्रांगणात या
असे कितीक जन्मले नव कवी..

कोण म्हणतो .. मराठीला नसे वाली?
क्षणाक्षणाला इथे जन्मते.. नित्य नवी ओवी..

मायबोलीचे अपुल्या..आम्हीच तटरक्षक..
असंख्य तिच्या ऋणांची.. इथेच फेड व्हावी...

सौ अनुराधा सचिन म्हापणकर

सॉरी.. राजा..

सॉरी राजा.. माफ़ कर - मी आजही पुन्हा चुकले..
कळले तेव्हा मला जेव्हा - भांडून मी थकले..

रुसू नको रे माझ्यावर.. मी आजही पुन्हा हरले..
घे कवेत विसरुन सारे.. बघ डोळे माझे भरले..

वाटत असेल तुला मी सारखी सारखी का चुकते..
चूका करून..पुन्हा वर कचा कचा का भांडते...

ऐक आता गुपित माझे .. मी आज तुला सांगते..
प्रेमाला लागू नये दृष्ट.. म्हणुन मी पुन्हा पुन्हा भांडते..

सौ. अनुराधा सचिन म्हापणकर

चर्चगेट - विरार लोकल..

लोकलच्या गर्दीत एकदा माझा हातच हरवला..
खूप शोधला तेव्हा लांब कुठे - पुसटसा दिसला..

वरच्या कडीला दोन हातांबरोबर लोंबकळत होता..
नखांना त्याच्या काल मी लावलेल्या पेंट्चा कलर होता..

पण हाय रे देवा..! तो माझा हातच नव्हता ...
हलवून खूप पाहिला, तरी हलतच नव्हता..

उतरायची वेळ झाली तरी हात काही मिळेना..
कुठे शोधू ..कशी शोधू.. काही काही कळेना..

शेजारणीला म्हटलं - हात माझा शोधून दे..
ती म्हणे वैतागून - माझा पाय तरी मिळू दे..

तिची बिचारीचीच मला कीव आली ..
म्हटलं .. काय ही परिस्थिती झाली..

हाताशिवाय मी उतरेन तरी खाली..
पायाशिवाय तर ही अगदी अपंगच झाली ..

तेवढ्यात पायावर पडला पाय.. मी म्हटलं  ..
बघ बाई.. तुझाच की काय..?

ती म्हणाली .. खूप जोरात का पडला?
मी म्हटलं  - हो..! ती म्हणे- सापडला.. सापडला..

मीही मग अगदी हट्टालाच पेटले ..
सारं बळ एकवटून मग जोरातच हलले..

ती कळवळली - म्हणाली - हाताचं कोपर लागतंय..
हसतच मग म्हटलं मी- माझ्याच हाताचं वाटतंय..

तीही हसली गालात.. स्टेशनही आलं तेवढ्यात..
आणि हातापायासकट आम्ही दोघीही राहिलो आत.. !!

-अनुराधा म्हापणकर
- लोकलपीडित