फुले पाने चंद्र चांदण्या...

फुले पाने चंद्र चांदण्या
समुद्र नद्या झरे वारे..
माझ्या कवितेच्या विश्वात
एकदा तरी डोकवून जा रे..!

माझ्या शब्दांशी का बरं
जुळत नाही तुमची सोयरीक
का कधी त्यांच्याकडूनच
घडली आहे अक्षम्य आगळीक

तुम्हाला सोबतीला घेऊन
कविता सर्वांच्या कशा खास
तुमच्या विना माझे शब्द
कसे निरस.. आणि भकास

तुमची वाट पाहून मग मी
माणसा माणसांतच कविता पहाते
जीवन सारच सारे जमवून
कवितेतून माझ्या वहाते

तरीही
आजही माझी कविता बिच्चारी
तुमची वाट पहात आहे
कधीतरी तुम्ही येणार..
वेड्या आशेवर रहात आहे


सौ. अनुराधा म्हापणकर

डायरीच्या पानावर माझी आत्मकथा उरून गेली..

वर्षं संपलं .. तशी डायरीही संपली..
थर्टी फ़र्स्ट नाइट ला हलकेच तिला मिटली..

अशा कित्येक डायर्‍या.. आणि कित्येक वर्षं सरली..
त्या सरल्या फाटक्या पानांवर सरसर नजर फिरली..

मी तर कदाचित आत्म चरित्रच लिहिले होते..
नेहमी एकाच चष्म्यातून जगाकडे पाहिले होते..

आजवर मी कध्धी कध्धीच चुकले नव्हते..
माझ्या तत्वांना कध्धीच मी विकले नव्हते..

सार्‍यांनीच माझ्यावर केलेला अन्याय होता..
मी मात्र प्रत्येक वेळेस केला तो न्याय होता..

यश मिळाले जे त्यावर माझा अधिकार होता..
अपयश जे वाट्याला आले तो दैवाचा वार होता..

खूप दु:ख केवळ माझ्याच पदरात आले
सुख फारच थोडे हुलकावणी देऊन गेले..

कष्ट.. संघर्ष करून मी जरा कुठे स्थिरावले..
जगायला तेव्हा कुठे मी थोडी थोडी सरावले..

अस्सा गेला एकेक दिवस- महिने..वर्षं सरून गेली..
डायरीच्या पानावर माझी आत्मकथा उरून गेली..


:सौ. अनुराधा म्हापणकर.

पुन्हा डायरी..

डायरी लिहिली .. माझी मीच वाचली..
नको ती आठवण.. पुन्हा डोळ्यात साचली..

नको ते मला अस तीचं रोज रोज दिसणं
भुतकाळाच ते माझ्या वर्तमानात असणं

सारखं सारख दिसून.. ते मला असं खिजवणं
भरत आलेल्या जखमेला तिचं रोज ते खाजवणं

फाडून टाकलं मग एकेक पान टरा टरा..
केराच्या टोपलीत फेकून दिलं भरा भरा..

आता नाही ना पुन्हा मला ती त्रास देणार..?
आजच्या क्षणाना.. सरलेल्या क्षणांचा भास देणार?

पण मनातले आठव.. त्याला कसे बरं पुसावे..
डोळे केलेत ना बंद.. तरी स्पष्ट सारे का दिसावे..

डायरी फाडली खरं मी
पण मनातली पाने काही फाटत नाहीत..
दिवस.. वारच काय.. वेळ सुद्धा आठवतेय..
मनातली ही डायरी, मिटू म्हटलं तरी मिटत नाही..

:सौ. अनुराधा म्हापणकर

कविता मला स्फुरलीच नाही

.
कुठलीही संवेदना का
माझ्यापाशी उरलीच नाही
कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही

शब्द होते साचलेले
पण काव्यपंक्ती मुरलीच नाही
कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही

आतुर माझी लेखणी फार
शाई त्यातुनी परी झरलीच नाही
कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही

मनास उधाण जणु आलेले
पोकळी त्याची परी भरलीच नाही
कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही
.
.
मूक शब्दांचे ते वाहत जाणे
काठावर बसोनी मी पाहते
दुखरी एक वेदना मनाची
अव्यक्तच बापडी राहते..

ठसठसते ती जखम बिचारी
खपली त्यावरी धरलीच नाही
खरच..!!.. कित्ती दिवस झाले
कविता मला स्फुरलीच नाही
:
:
सौ. अनुराधा म्हापणकर

आज तू आमचं सारं ऋण फेडलंस..

वा.. बेटा .. वा..!!
आज तू आमचं सारं ऋण फेडलंस..

पुन्हा पुन्हा डोळे भरून येतात..
तू मात्र डोळ्याला डोळाही देत नाहीस
असं रे काय.. निघता निघता..
साध्या आशीर्वादालाही वाकत नाहीस
.
का आशीर्वादाच्या हक्कापासूनही आम्हाला तू तोडलंस
वा..बेटा..वा..आज तू आमचं सारं ऋण फेडलंस..

नव्हतं पटतं मान्य..
कदाचित आमचंही काही चुकलं असेल
आमची लूडबूड.. अधे मधे करणं..
तुम्हालाही कधी खटकलं असेल
.
म्हणून का रे अडगळीसारखं घराबाहेर फेकलंस..
वा..बेटा..वा..आज तू आमचं सारं ऋण फेडलंस..

सवंगडी सखे सोबती.. इथे
आम्हाला भरभरून म्हणे मिळतील
गप्पागोष्टी .. नी थट्टा मस्करीत
आमचे दिवस भरभर म्हणे पळतील..
.
पण नातवाशी खेळायचं होतं.. ते स्वप्न का मोडलंस...
वा..बेटा..वा..आज तू आमचं सारं ऋण फेडलंस..

वेळ भरभर जाणार..
हो.. म्हणजे शॉर्टकटने मृत्यूला गाठायच..
चार पावलावर उभा आहेच तो
नाहीतरी आता कोणासाठी आहे साठायचं..
.
भळभळत्या जखमेला कसं अचूक वेळी छेडलंस..
.
वा.. बेटा .. वा..!!
आज तू आमचं सारं ऋण फेडलंस..
आयुष्याच्या मावळतीला ....
आम्हाला वृद्धाश्रमात नेऊन तू सोडलंस...
.
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

आई आहेस तू.. पण...

आई आहेस तू..
पण किती ग ओळखतेस.. कुशीतून निपजलेल्या मुलाला
नऊ महिने पोटात वाढवलसं त्या आपल्या बाळाला
तो.. त्याचा स्वभाव.. त्याच्या मूड.. त्याची आवड निवड..
वेळेवर न मिळालेल्या नाश्त्यासाठी त्याने केलेली ओरड
त्याच्या बर्‍या वाईट सवयी.. त्याची गादी त्याची उशी..
तव्यावरची गरम पोळी.. त्याच्या विटमिनची गोळी
दिवसभर नुसती राब राब राबतेस..
शब्द त्याचा पडू नये म्हणून हवेतच झेलतेस..
.
.
पण काय ग..
घरातून बाहेर पडल्यावर... तो काय काय करतो..
कुठे कुठे जातो आणि कोणा कोणाला भेटतो..
लोकलच्या दाराला म्हणे हल्ली तो लटकतो..
लेडिज डब्याकडे पहात एक शिट्टी सुद्धा वाजवतो..
कॉलेजात गेल्यावर लेक्चर सारी बंक करतो..
बाहेरच्या पानवाल्याकडे झुरके म्हणे ओढतो..
एम एम एस आणि सिडीज ची अदला बदल करतो..
रोज नव्या "आयटम" ला घेऊन जुहु बीच फिरतो..
.
.
घरी येतो सातच्या आत.. तू मागे पुढे करतेस..
कित्ती दमला बाळ माझा.. म्हणून घाम सुद्धा पुसतेस..
साजूक तुपातल्या शिर्‍याची बशी समोर धरतेस..
काय करू रे जेवण? म्हणून पुन्हा पुन्हा विचारतेस
.
.
कधी विचार ना ग अधून मधून...काय शिकवलं रे आज कॉलेजमधे...
आठवतंय... न चुकता विचारायचीस तू.. जेव्हा जायचा तो शाळेमधे..!!
.
.
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

ओंजळीतलं आयुष्य..?

एका ओंजळीत आयुष्य घेऊन जगते मी
आणि ओंजळीतून थेंब थेंब गळून जावा
तसं आयुष्यही निसटून जातं क्षणा क्षणाने
किती काही करायचं राहिलय..
आणि कुणास ठाऊक.. अजून किती जगायचं राहिलय..
कसं नेणार तडीस मी - जे मनात कुठेसं योजलय..
किती जगणार मी - विधात्याने तरी अद्याप कुठे मोजलय..
कमी पडतय मला ओंजळीतलं आयुष्य जगायला
रात्रंदिवस असे का माझे भुर्रकन लागले उडायला

ओंजळ कित्ती घट्ट केली
मी मूठही वळून पाहिली
कित्येक दिवसरात्रींची
मग धार होऊन वाहिली

येणारा प्रत्येक दिवस म्हणून आता नव्यानं जगायचं ठरवलय
ओंजळीतून वाहून जाणारा काळ पदरात सांभाळायचं ठरवलय

किती दिवस - आणखी किती वर्षं.. प्रश्न नाही विचारायचा..
असूदेत कितीही.. तमा कशाला..
आता येणारा क्षणन क्षण अगदी कणा-कणाने वेचायचा..
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

पाळणा घर..

.
आईची ओळख पटण्याआधीच
पाळणा घरात... मी गेलो होतो..
समजच नव्हती त्या वयात..
त्यालाच आपलं घर समजलो होतो..

रात्री कधी तरी फार फार उशीरा
ते एका घरात मला न्यायचे..
माझ्या निरर्थक प्रश्नाना.. दमलेले ते दोघे
मोठ्या कष्टानेच उत्तर द्यायचे

फारच मी बडबडत राहिलो ..
तर टिव्ही ऑन व्ह्यायचा
खेळणी.. नाहीतर व्हिडिओ गेम एखादा
हातात कोंबला जायचा..

माझ्या अभ्यासाला सतरा ट्युशन्स
मला मिळालं फार उच्च शिक्षण
दिवाळी दसर्‍याला महागडे कपडे
रोजच्याला मात्र पाळणा घरचं जेवण

एखादा रविवार कधी असा यायचा
तो दिवस मला फार फार कमी पडायचा..
त्या दिवशी आई चक्क लाड करायची आणि
"बाबा"नावाचा माणूस तर चक्क हसायचा

त्या नकळत्या वयात पडले खूप प्रश्न
उत्तरं कदाचित त्याची आजही मिळालेलीच नाहीत
संपलं ते हरवलेलं बालपण माझं पाळणाघरातलं
आताशा वाटतं ती वर्षं आयुष्याची जणु मी जगलेलीच नाहीत..

मी आज अशा एका वळणावर
की तोच खुपणारा प्रश्न नव्या रूपात उभा ठाकलाय
माझा मुलगाही तीन महिन्यांचा फक्त..
आत्ताच कुठे आपल्या आईला ओळखायला लागलाय
.
.
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

पिंजर्‍याची मला सवय झाली..

.
.
एक मोकळा श्वास घ्यावा
तर कितिक बंधने भोवताली
का आता मलाच माझ्या
पिंजर्‍याची सवय झाली....

जरा कुठे तोडू म्हटलं तर
पायातली बेडी तुटत नाही
हं.. पैजण म्हणतात खरं तिला
पण पाऊल जड.. उचलत नाही..

खिडकी बाहेर डोकावून कधी
मंद झुळुक घेते अंगावर
कधी झेलते तुषार थेंबांचे
निस्तेज फिक्या गालावर..

ते करतानाही मनावर माझ्या
मोरपीस आता फिरते कुठे
मरून गेलेल्या संवेदनाना
हौस मौज तरी उरते कुठे....?

सवयीनेच सारे लादले आहे
दोष कोणाचाच मी मानत नाही
की निरिच्छ मनालाही काही असेल हवं
जे माझं मीच जाणत नाही..??
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

नवरी..

भरला चुडा.. हातात
हिरवा कंच काचेचा
रंगलेला नक्षीदार
हात माझा मेंदीचा

पिवळे रेशमी वधुवस्त्र
पिवळे तेज हळदीचे
पैजण छुनछुन पायी
जोडवे नाजुक चांदीचे

मुंडावळ्या मोगरीच्या
गजरा कुंद सायलीचा
हाती अधीर पुष्पहार
गुलाबी टपोर्‍या कळीचा

आंतरपाटाचे वस्त्र मधे
पलिकडे विश्व खुणावणारे
नजरेत ओसंडतो विश्वास
दोन डोळे ते बोलावणारे

पडे अक्षतांचा पाऊस
"शुभ मंगल सावधान"..
भरली लग्न घटिका
विसरले देह भान

आंतरपाट दूर होतो
वरमाला मी घालते
हाती हात देऊनी
नव-वधु मी लाजते

हाती हळकुंड, ती सप्तपदी
मंगळसुत्राचा पहिला स्पर्श
झेलते मी नजरेनीच ते
अवखळ तुझे नेत्र-कटाक्ष

नव्या कोर्‍या शालूचा
कसा नवा कोरा वास
पेटवलेल्या होमाचा
आगळा वेगळा सुवास

आज एक नवा जन्म..
नवा अध्याय.. नवे जीवन..
सौभाग्याचे दान लाभले
सुखाने उमलूदे सहजीवन
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

एकदा चेंज म्हणूनच असेही कधी करुन पहा..

एकदा चेंज म्हणूनच असेही कधी करुन पहा
रोजच्यापेक्षा वेगळे एक जीवन कधी जगून पहा

स्वत:च्या प्रेमात तर नेहमीच असता..
एकदा दुसर्‍यावरही प्रेम करून पहा
स्वत:च्या भावनेला कुरवाळने रोजचे
दुसर्‍याच्या मनीचेही कधी जाणून पहा

स्वत:च्या मर्जीला सारखेच केलेत खरे
दुसर्‍याची मर्जीही कधी राखून पहा
दु:खभार स्वत:चे नित्य मिरवता खांद्यावर
पर दु:खाचीही झोळीही कधी उचलून पहा

स्वत:च्या अपेक्षांचे ओझे लादलेत सगळ्यांवर
दुसर्‍याच्या अपेक्षानाही कधी पूर्ण करून पहा
भांडत वाद घातलात तत्वासाठी स्वत:च्या
दुसर्‍याच्या तत्वाचीही कधी कदर करून पहा
.
.
त्या दिवसाच्या संध्याकाळी खरंच खूप बरे वाटेल
सारी नाती... सार्‍यांचे प्रेम अचानक सारे खरे वाटेल

आजवर पुकारलेले सारे वाद उगाच केलेले बंड वाटेल
आजवर जपलेली सारी तत्वं अचानक एक थोतांड वाटेल

न सांगताच सार्‍या अपेक्षांना पूर्णत्व आलेलं असेल
न वाटताच तुमचं सारं दु:ख हलकं झालेलं भासेल

आयुष्यातला हा एकच दिवस.. खूप काही देऊन जाईल
जाताना कदाचित बरेचसे.. भ्रमाचे भोपळे फोडून जाईल
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

एकदाचं अगदी रितं रितं ह्यायचय..

.
मलाही सारं काही बोलून टाकायचंय
मनाचे बंध सोडून
एकदाचं अगदी रितं रितं ह्यायचय..

माझ्यापाशी येऊन
तूही होतोस ना पूर्ण रिकामा..
उद्या पुन्हा भरण्यासाठी
रिता करतोस ना तुझा अंतरात्मा..

तसंच कधी तरी मलाही होऊदे ना मोकळं
सांगू दे ना मलाही अगदी सगळं सगळं..

एकदाच फक्त करते रे
मनाचा गाभारा रिता
ऐकशील का रे सारं
तू काही न बोलता..?

माझ्या भावना वेड्या.. तुझ्यापर्यंत पोचतील न पोचतील..
माझे शब्द हळवे सारे.. तुला कळतील न कळतील..
तरीही एकदा मला बोलू दे..
आयुष्यभरासाठी पुढच्या..
आयुष्यभराचं साचलेलं..
एकदाच फक्त वाहू दे..

.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

माझंच काही चुकतंय का..

वेड्यासारखी हल्ली कुठेही मी कविता करत असते
मुलं खेळण्यात रमावी तशी शब्दांशी खेळत बसते

किचनमधे तडतडून जेव्हा डाळीला देते फोडणी
आह..! कशी उस्फूर्त! शब्दांची जुळून येते मांडणी

मंडईत.. मैफ़िलीत.. गर्दीतही मी गुंग स्वत:त
गर्दीचे शब्द माझ्या मनापर्यंत कुठे पोचतात

आसपासच्या सार्‍यांनीच वेड्यात मला काढलंय
म्हणे हीचं खूळ आजकाल जास्तच जरा वाढलंय

कोणी मेल्यावरसुद्धा हल्ली काव्य हीला स्फूरतं
कविता करुन का कधी पोट कोणाचं भरतं ..?

माझंच काही चुकतंय का.. कधी कधी मला वाटतं
तरी पुन्हा पुन्हा मन माझं शब्दातच गुंतून राहतं..

माझ्या शब्दांची महती सांगायला शब्द मला स्फूरत नाही
खरं सांगायचं तर बोलायला शब्दच माझ्याकडे उरत नाही

कसे समजावू- चार दिवस कदाचित ऑक्सिजनशिवायही राहीन
पण कवितेला सोडुन माझ्या - एका निष्प्राण देहाला मी वाहीन

जाऊदे- माहितेय मला-
कविता करणार्‍याला व्यवहारी जगात किमंत उरत नाही
तुम्ही कितीही म्हणा हो.. "वा वा.. अप्रतिम.."
कारण रसिकहो.. नुसतं म्हणायला खरच पैसे पडत नाही
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

रूप-गर्विता

ती :
मी कुरुप आहे रे वेड्या
माझ्या मधाळ आवाजावर जाऊ नको
माझे शब्द करतात घायाळ पण
त्यात रुपाला माझ्या पाहू नको

ऐकायला वाटते छान खरंय
श्रवणीय आहे मी थोडी
पाहशील मला प्रत्यक्षात
तेव्हा सरून जाईल ही गोडी

सामोरा येशील कधी काळी
शोधशील एखादी पळवाट
म्हणशील हाय का पडली
हिची नि माझी इ-गाठ
.
.
तो :
वेडी आहेस ग खूप
भोळी भाबडी.. निरागस
तुझं रुप पाहिलं ग शब्दात
तेच आहे फार लोभस

तू कशी काळी की सावळी
की नाकी डोळा विरुप
माझ्यासाठी तू रूप गर्विता
सौंदर्याचे मूर्त रुप

रुप रंग गौण मला
मी भाळलो तुझ्य शब्दावर
शब्दातून जे व्यक्त होतं
त्या नितांत सुंदर मनावर
.
तरीही विचारायचं खरतर
एक गेलंच आहे की राहून
समोर गच्चीत मी पांढर्‍या शर्टात
तूही घे ना एकदा मला पाहून..!!
.
.
.
:कल्पना विलास
सौ. अनुराधा म्हापणकर

वटपौर्णिमा..

या वर्षीही मी वटपौर्णिमा करणार आहे
दरवर्षीप्रमाणे उपवाससुद्धा धरणार आहे
वडाला नित्यासारखे फेरेही घालणार आहे
जन्मोजन्मी तुलाच देवाकडे मागणार आहे
.
पण यंदा देवाला काही अट घालणार आहे
अट घालूनच मग मी वट पूजणार आहे

नाही रे तसं नाही .. तू नाही झालेलास मला वर्ज्य
थोडा हवाय बदल फक्त म्हणून करणार आहे अर्ज

सांगेन -येणारे सारे जन्म मला, तुझा नवरा होता यावे
आणि बायको म्हणून किनई तुझे, माझ्याशी लग्न ह्वावे

तुला मग माझी नवरेशाही मस्त दाखवीन म्हणते
या जन्मीचा सारा हिशोब चोख चुकता करीन म्हणते

वट पूजशील ना जेव्हा तू.. माझा शब्द तुला स्मरेल
बायको होणं सोप्पं नसतं बरं ..तुला तेव्हाच ते कळेल..!
.
.
टिपिकल बायको..!
सौ. अनुराधा म्हापणकर

पेपरवेट...

समोरच्या फडफडणार्‍या कागदावर एक हात
पेपरवेट सारखा ठेवून बसलीय मी कधीची
ना पेनातून सरसरून शाई झरु पहाते
ना कागदावर ती शब्दांची रांगोळी नेहमीची

बाहेर पडताना येताहेत
शब्द असंख्य कोलमडलेले
एकेका शब्दाला उभे करत
कसे बसे मी सावरलेले

का आज अशी शब्दांची वेल माझ्या
हिरमुसलेली .. उदास आहे...
क्षणिक म्हणावे हे सारे की
चिर:कालिन हा र्‍हास आहे..?

समोरच्या कागदाची
ती असहाय्य फडफड
आणि माझ्या निरिच्छ मनाची
ती केविलवाणी तडफड....!!
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर .

तारे जमीं पर..

मुलाच्या करीअरसाठी
हल्ली पैसा फ़ेक आहे
कारण अगदी सोप्पं असं
हम दो -हमारा एक आहे

सार्‍या आमच्या महत्वाकांक्षा
त्या इवल्या पंखाना बांधल्यात
आणि उड म्हणे तू पिल्ला
आकाशात चांदण्या टांगल्यात

आमच्या डोळ्यातला तारा तू
मग आकाशातही चमकायलाच हवास
पण तारा होऊनही भागणार नाही
सूर्य म्हणून तू तळपायला हवास

तुझ्याचसाठी बघ रचले
तुझ्या करीअरचे कितिक प्लान्स
मेच्युयर होतील एवढ्यातच
तुझ्यासाठी घेतलेले चिल्ड्रन प्लान्स

मागशील ते देऊ.. सांगशील ते करु
पण बरं का तुला जिंकायलाच हवय
त्यासाठीचं तर आमचं आयुष्यं असं
चोविस तास दावणीला बांधल गेलंय
.
.
अरे थांबा रे कद्रु पालनकर्तेहो
घडवताहेत आकाशातला सूर्य तळपणारा
कुणीतरी घडवा ना रे पिल्लाला आपल्या
एक माणुस.. माणुसकी जपणारा
.
.
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

विसरशील का..??

माझेच शब्द कानात घुटमळताहेत.. माहितेय मला..
त्या लडीवाळ शब्दांना अबोल करशील का..

मी समोर नकोशी झालीये तुला.. पण
डोळ्यासमोर मात्र तुझ्या.. माझाच चेहरा अहोरात्र
ती प्रतिमा कायमची पुसशील का

माझा स्पर्श टाळशील रे.. पण
मनाला मी स्पर्शून गेलेय तुझ्या...
तो स्पर्श पुरता परतवशील का

दूर जा म्हणतोस खरा.. पण
प्रत्येक श्वासात तुझ्या.. माझाच गंध आहे
उश्वासाबरोबर त्याला मुक्त करशील का..

मीच आहे रोमा रोमात.. अणु रेणुत
रक्तात .. नसा नसात भिनलेली.. पूर्ण अस्तित्वात...
माझे अस्तित्व तुझ्यापासून वेगळे करशील का

सारे सारे जमून जाईल.. पण..
विसरशील का? सांग.. मला तु विसरशील का..??
:
:
सौ. अनुराधा म्हापणकर

एक टिंब..

एक टिंब.. खरतर त्याहूनही छोटं माझं अस्तित्व..
पण शुद्ध हरपताना कळलं...
मी टिंब न्हवे.. बिंदू आहे..
आणि बिंदूही नव्हे.. केंद्र बिंदू आहे
सार्‍याच्या केंद्र स्थानी स्थित मी..
सभोवती सारे माझ्या.. फेर धरलेले
एका ठराविक अंतरा वरून .. त्यांनी मला घेरलेले
मलाच नव्हतं जाणवलं त्यांचं सभोवती असणं..
माझ्या परिघात मला त्यांचं दाही दिशांनी जपणं ..
.
भान हरपतानाच अशी भानावर आले जेव्हा
परिघ जवळ करत सारे एकत्र होते जमत
आपल्या केंद्र बिंदूला जपायला सारे होते धड़पडत..
कदाचित त्यांनाही तेव्हाच.. हा साक्षात्कार झाला आहे..
त्यांना टिंब वाटत असलेली मी.. त्यांचा केंद्र बिंदूच आहे..
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

फ़ॉर्वर्डेड एसएमएस नका पाठवू मला..

फ़ॉर्वर्डेड एसएमएस नका पाठवू मला..
नको ती इमेल्स सेँड टू ऑल केलेली
एखादी सुद्धा चालेल खुषालीची ओळ
पण माझ्याचसाठी असावी लिहिलेली

निमित्त कसलेही नसताना बोलायला
कधी करा फोन सहजच एका संध्याकाळी
कामासाठी फक्त नका आठवू मला
मिस्डकॉल तर नकोच कधीही आडवेळी

दोन ओळीचे सुद्धा चालेल पत्र
दोन दिवसांनी क्षेम- कुशल सांगणारे
स्पर्श ज्याला असतो आपल्या माणसाचा
त्या हळव्या भावना अलगद पाझरणारे

प्रेम करा थोडसंच.. चालेल..!
पण नाटकी नी बेगडी नको..
आतड्यातून करा माया..
इंटर नेटच्या जाळ्यातून नको..
:
:
सौ. अनुराधा म्हापणकर

बायपास

डबडबलेला घाम.. छातीतली धडधड
श्वासासाठी चालली दोन मिनिटांची धडपड

डोळे उघडले तेव्हा नाकात खुपसलेला प्राणवायु
आणि समोरच्या काचेवर लिहिलं होतं आय सी यु

काचेपलिकडून डोकावणारे अनेक धीर गंभीर डोळे
त्यातच दोन बायकोचेही पण त्या सर्वांपेक्षा वेगळे

डॉक्टर आणि नर्सेस सार्‍यांची उडालीये तारांबळ
बहुतेक मला जगवण्यासाठीच चाललीये ही धावपळ

मॅसीव होता झटका तरी आता स्टेबल आहे म्हणतात
कोण जाणे कशासाठी मग पळापळ एवढी करतात

एन्जोग्राफीत म्हणे सापडलेत तीन तीन ब्लॉक्स पक्के
परीक्षेत नाही जमले पण इथे सगळ्यात नव्वद टक्के

आता फक्त बायपास.. त्याशिवाय नाहीच उरला उपाय
जीवंत मला रहायचं असेल तर एवढा एकच आहे पर्याय

आज माझी बायपास.. बायकोला म्हटलं नको करून घेऊ त्रास
हां आलोच मी थोड्या वेळात, वाटेतल्या मृत्युला करून बायपास..!
.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर

किती दिवस झाले माहितेय तुला..

किती दिवस झाले माहितेय तुला..
तू मला "आय लव यू" बोललासुद्धा नाहीस

किती दिवस झाले माहितेय तुला..
तू खट्याळपणे लाडात आलासुद्धा नाहीस

किती दिवस झाले माहितेय तुला..
छान दिसतेस ग .. म्हणत रूपावर माझ्या भाळलासुद्धा नाहीस

किती दिवस झाले माहितेय तुला..
थकलीस का ग .. म्हणून डोक्यावरून हात फिरवलासुद्धा नाहीस

किती दिवस झाले माहितेय तुला..
हातात घेऊन हात चार पावलं माझ्या सोबत चाललासुद्धा नाहीस

किती दिवस झाले माहितेय तुला..
किती छान ग झालय जेवण.. म्हणत तृप्तीने ढेकरलासुद्धा नाहीस

किती दिवस झाले माहितेय तुला..
मिठीत शिरूनही.. श्वासात श्वास मिसळून मोहरलासुद्धा नाहीस

.
.

रोज नवं क्षितीज काबीज करतोस राजा..!
कर.. तुझी झेपच आहे मोठी.. !
आणि.. पंखात बळही आहे तुझ्या उडण्याचे..!!
पण..
जमिनीवर मी एकटी वाट पहातेय घरट्यात..!
विसरू नकोस हं मला..!
मी ही तुझ्या पंखातलं अदृश्य बळच आहे ना रे..!!!..

मातीत पाय रोवून...

मातीत पाय रोवून
घट्ट उभी राहिले..
वाळुसारखी ती
सरसर निसटून गेली
मला दूरवर मागे ठेवून..
तरी अधांतरी
लटके पाय सावरत
मी पुन्हा स्वत:ला
उभी ठेवते घट्ट..
.
त्या मातीत कधी न कधी
उभी राहीनच मी पाय रोवून..
.
.
संस्काराचे बाळकडु
मुलाना पाजताना सुद्धा
निसटून जातात हातातुन..
माझी दोन पिल्लं
अशीच त्या वाळुसारखी..
अंधातरी लोंबकळणारे हात
आणि.. लटक्या संवेदना
दोन्ही सावरत..
मी उभी रहाते पुन्हा घट्ट..
.
माझीच माती ती...
कशी जाईल निसटून..!!!!
.
.
.
.
माती माय
सौ. अनुराधा म्हापणकर

जातोस ना.. जा...

जातोस ना.. जा...
अजिबात.. थांबु नकोस ..
जाताजाता साधा वळूनसुद्धा पाहू नकोस..
निरोपाचा अर्धा हातसुद्धा हलवू नकोस..
कसली अपेक्षा नाही..
आणि आता तर
कसली इच्छासुद्धा नाही..
.
आई होण्याची किंमत
मोजेन मी एकटीच..
एकांताला माझ्या आता
वाचा फोडू नकोस..
.
जातोस ना.. जा...
अजिबात थांबु नकोस..
.
.
तुझ्या आवडी निवडीसाठी
झिजत राहिले अखंड
स्वत:साठी जगेन उरलेले
हे स्वप्न तरी आता मोडु नकोस
.
जातोस ना.. जा...
अजिबात थांबु नकोस ..
.
.
जग तुझ्यावर हसेल..
कुपुत्र म्हणुन हिणवेल..
तरी डोळ्यांवरची झापडं
दूर सारु नकोस..
.
जातोस ना.. जा...
अजिबात थांबु नकोस ..
.
ऐक एकच शेवटचे..
पुन्हा त्रास नाही देणार
अशीच एके दिवशी मी
शेवटला श्वास घेणार..
कुडीतून सोडताना प्राण
तुला क्षमासुद्धा करणार
.
पण..
शपथ आहे तुला बाळा..
पाजलेल्या त्या दुधाची..
बेवारस राहुदे.. कलेवर माझे...
लोक लज्जेस्तवही मला
अग्नी द्यायला तू येऊ नकोस....
.
जातोस ना.. जा...
अजिबात थांबु नकोस ..
जाताना साधा वळूनसुद्धा पाहू नकोस..

.
.
सौ. अनुराधा म्हापणकर